Roger Vancraeynest is negentig

Met deze starten wij een nieuwe rubriek. Kerk en Leven, editie Sint-Pius X wil naar de mensen toe. Naar het leven. Naar de “vloer” waar het echte “zijn” plaats grijpt. Vandaar de idee om met een onregelmatige regelmaat (de journalistiek heeft zo zijn eigen paradoxen) een parochiaan in de kijker te plaatsen. Wees gerust, geen hagiografieën. Gewoon tekeningen van het leven geven. Over mensen schrijven voor mensen.

Voor de premičre bood zich een gunstige gelegenheid aan: onze parochiaan Roger Vancraeynest werd op 24 augustus 2010, negentig (90!) jaar. Deze kans mocht ons niet ontglippen. Roger foeterde wat tegen: “Ik ben maar een “gewone piot”. “Overdrijf dus maar niet”. Dat zal ik dus niet doen, Roger.
In het schooljaar 1948-1949 was jij mijn onderwijzer in het vierde leerjaar van het Sint-Amandscollege. Een leerling moet luisteren naar zijn wijze leermeesters. Maar toch even meegeven, Roger, dat het uiteindelijk de gewone piotten zijn die vele oorlogen hebben beslecht.
Dit portret van jou leven, Roger, is het dankbaar en erkentelijk geschenk dat de parochiegemeenschap jou wil aanbieden voor jouw rijpe voldragen verjaardag. Een levensschets dus.

Jeugdjaren in Desselgem en Beveren-Leie

Roger was de tweede telg uit een gezin met vijf kinderen. Broer Julien, die tot aan zijn dood ook op de Sint-Pius X-parochie woonde en wiens schoonzoon Dirk Verhenne (gehuwd met Bea Vancraeynest), de huidige voorzitter is van de Kerkraad, was de oudste zoon. Na Roger volgde broer Lucien, zus Brigitte, gehuwd met Frans Soens en nog wonende op de parochie en zus Godelieve die huwde met Adolf Grégoir en die tot haar overlijden op onze parochie woonde.
Jullie merken het, de banden tussen de familie Vancraeynest en de Sint-Pius X-parochie zijn meer dan hecht.
Vader Achilles Vancraeynest, gehuwd met Euphrasie Vromant, was van opleiding timmerman. Veel kans tot uitoefening van dit beroep kreeg hij niet. Zo was dit dan: 3 jaar legerdienst, 4 jaar loopgrachten oorlog (1914-1918) en nog wat extra diensttijd bij de na-oorlogse bezettingstroepen in Duitsland.
Vader Achilles bleef echter niet bij de pakken zitten, vormde zichzelf en… werd na zijn militaire jaren, gemeentesecretaris in Beveren-Leie. Dus heel het gezin, de kleine Roger incluis, op verhuis naar Beveren, waar de kindertijd en de leertijd effectief begonnen. Een bijna klassieke studieloopbaan voor een begaafde jongen in die tijd tussen twee oorlogen: gemeentelijke jongensschol Beveren-Leie, 2 jaar als intern in de Latijns-Griekse van het Heilig Hartcollege te Waregem (vader Achilles had daar een oorlogsconnectie: de legendarische priester-principaal Deweer) 4 jaar, in het spoor van broer Julien, normaalschool in Torhout. Roger zucht even diep: “Je hebt er geen gedacht van hoe streng dat daar was. Om de zes weken naar huis, belast en beladen met geboden, verboden, regeltjes en reglementen. Regelknevelarij, zou minister-president Peeters, dit op vandaag noemen.”
Roger overleefde het echter op briljante wijze. Priester Van Elslander (broer van de latere minister Renaat Van Elslander), had in zijn geschiedenislessen, diepe indruk gemaakt op Roger. Klaar dus voor het grote onderwijswerk. Let wel, Roger was nog geen twintig toen hij enthousiast de onderwijscarričre binnenstapte.

Familie- en onderwijsjaren

September 1939. Europa stond in brand. Grote wereldgeschiedenis dus. Een anekdote van die mundiale aardbeving, dat onderwijzer Roger Vancraeynest het eerste leerjaar van het Sint-Amandscollege onder zijn hoede kreeg. Hij trad er in de plaats van Marcel Vanantwerpen, die zijn studies regentaat aanvatte. Jawel, Marcel die zo lang een van onze heel actieve parochianen was en sedert enkele tijd in een zorghotel verblijft. Jullie blijven het opmerken, de band met de parochie en de wijk loopt doorheen de levensgeschiedenis van Roger.
In de chaotische jaren van wereldoorlog II bleef Roger maar proberen zo goed als mogelijk te onderwijzen. Het college moest de hort op. Uitwijken naar het huis Delplancke (het huidige museum) aan de Broelbrug en bij de familie Ghyselen. Onderwijs dus op zijn nomadisch.
Na de zorgelijke oorlogstijd maakte Roger ruimte voor het familieleven. In 1946 huwde hij met de uit de U.S.A. afkomstige Helen Carpentier. En zij maakten er werk van. Vijf kinderen bevolkten dit levendig kroostrijk gezin: Myriam, lesgeefster in het O.L.Vrouwlyceum Vlaanderen), Bernard (journalist), Trees (ook parochiane uit de Gouden Rivierlaan en receptioniste in A.Z. Groeninghe), Annemie (justitieel bediende) en Katrien (lerares L.O.). Een zware opdracht dus naast zijn intens professioneel leven. Begin 1967 werd Roger directeur van de lagere cyclus van het Sint-Amandscollege (Collegestraat) in opvolging van Camiel Verhelst. Met zijn groot onderwijzershart stortte Roger zich op dit directeurschap.
Roger kan echter niet nalaten te zeggen dat zijn “jaren in de klas” duidelijk het meest voldoening gaven. Want… Roger was en is een veldwerker. Bij de mensen zijn, bij de leerlingen zijn, in de ruis van het leven staan, dit is zijn ding.
In het schooljaar 1981-1982 ging Roger op “relatieve” rust. Hij bleef actief in het sportleven. Roger was ooit voetballer bij de White Star van Desselgem. Hij was actief in basketmiddens bij het Sint-Amandscollege mini-basketballteam Kortrijk en ooit was hij: de eerste “meneer weetal” een T.V.-programma van Tony Corsari uit de jaren stilletjes.
Ook op onderwijsvlak bleef hij als vrijwilliger actief. Hij werd ondervoorzitter van de VKLOK (de Vereniging voor Katholiek Kleuter- en Lager Onderwijs in Kortrijk).
Rust roestte bij Roger, dus bleef hij erg actief in het sociaal-culturele leven.
Weten jullie nog dat hij een van de “founding fathers” is van de Overleise Kastanjefeesten?

Roger in Sint-Pius X

Roger is een vaste pion in het parochiale Sint-Pius X-leven. Hij is er altijd. Al twee-en-vijftig jaar lang. Hij was er voor Sint-Pius X, Sint-Pius X was.
Niet zo verrassend want Sint-Pius X was teeltgrond voor onderwijzers van het Sint-Amandscollege van de generatie van Roger. Even op een rijtje zetten: “Mijnheer Vanhalst”, “Mijnheer Roger Withouck”, zijn overleden broer “Mijnheer Julien Vancraeynest” ooit ook directeur van Sint-Amandscollege-Zuid, “Mijnheer Dedeyne”, “Mijnheer Thiel”, “Mijnheer Deryckere”, “Mijnheer Rummens”, “Mijnheer Hoet”. “Mijnheer Gheysen”. “Mijnheer Vandermarcke”.
Allemaal formidabele onderwijskrachten en directeurs die wel met een eerbiedig “Mijnheer” werden aangesproken, maar allen dicht bij de parochie- en het parochieleven aanleunden of aanleunen. Een pleiade grote namen uit de geschiedenis van het Sint-Amanduscollege en de Sint-Pius X-parochie.
Roger heeft alle pastoors van de parochie van dichtbij gekend. Hij was een meer dan trouwe aanwezige in alle gebedsdiensten en kent er, kende, bijna alle wijkbewoners. De wijkbewoners kenden hem uiteraard allemaal. Roger voelt zich goed en geborgen in de Sint-Pius X-parochie. Ook in deze voor de Kerk moeilijke tijden blijft Roger een zoekende christen die blijft dromen van een open, eigentijdse en bescheiden dienstbare Kerk.
De ziekte van zijn geliefde vrouw Helen kwam zwaar aan voor Roger. Zijn optimistische levensvisie gaf hem de kracht zijn “Helen” te blijven verzorgen tot de laatste snik. Zowel thuis als in de Korenbloem, waar hij algauw ook een actieve rol speelde.
Na de dood van zijn echtgenote trok Roger zich niet isolaat terug. Met gedragen verdriet, met veel tastend geloof, bleef hij levensblijheid uitstralen. Gelouterd en getemperd door de jaren van het voorbijglijdende leven, maar verdiept en verlicht en met veel dankbaarheid voor de dingen die datzelfde leven hem gaf.
Roger, in naam van de parochie- en wijkgemeenschap, wensen wij jou een gelukkige negentigste verjaardag en met veel waardering en respect kijken wij naar jou op, wanneer wij jou altijd levendig en monter zien zitten op jouw zelfde stoel in jouw en onze geliefde Sint-Pius X-parochie.