Sint-Pius X blijft in de "nationale" pers

6 mei 2015


Als het zo verder loopt, zullen wij er een vaste Kerk & Leven-rubriek moeten van maken. Na het artikel van vorige week, geritst uit het weekblad Visie, over het catechesewerk op onze parochie, deden wij deze week een nieuwe Sint-Pius X-ontdekking.

Ontmoeten

“Ontmoeten” is een kwartaaltijdschrift van oud-leerlingen van het vroegere Sint-Amandscollege. Nu, naar iedereen stilaan weet, Guldensporencollege campus Kaai geworden.
In het nummer april, mei, juni deden wij een tweevoudige vondst, over twee actieve Sint-Pius X-geëngageerden. Alhoewel zij refereren naar enkele maanden geleden, vonden wij ze - als Sint-Pius X-naar - nog brandend actueel. Wij wilden ze dus niet aan onze lezers onthouden. Hier krijg je dan twee portretten van diverse aard, in eenzelfde tijdschrift. Met dank uiteraard aan de “journalisten” van Ontmoeten.

Dirk Verhenne

Onbekend kan hij bij jullie onmogelijk zijn. Dirk Verhenne, sedert jaren voorzitter van de Kerkraad van Sint-Pius X. Dirk woont samen met zijn echtgenote Bea Vancraeynest (ook al van een bekende Sint-Pius X-familie) in de Gouden Rivierlaan. Je zal in het overgenomen artikel merken dat Dirk nog vele andere pluimen heeft op zijn denkbeeldige hoed. Ziehier wat verantwoordelijk uitgever Chris Vercruysse schreef in het artikel.

Bij een afscheid

Eind vorig jaar nam Dirk Verhenne (prom. 1958) afscheid als voorzitter van de raad van bestuur van de vzw De Pleinschool-Sint Amand.
Het moet hem in de genen gezeten hebben. Leiding geven heeft Dirk al gedaan in zijn jeugdjaren als chiroleider en dit als echte 'collégien'. Hij was collegeleerling van jongs af aan en sindsdien heeft het Sint-Amandscollege steeds een belangrijke plaats in zijn leven ingenomen.
Jarenlang was Dirk lid van de raad van bestuur (Inrichtende Macht) van het SA geweest toen hem in 2002 gevraagd werd het voorzitterschap te aanvaarden. Tot dan kwam deze functie toe aan de deken van Kortrijk, toentertijd E.H. Valeer Deschacht. Voor het eerst werd toen een leek, Dirk Verhenne, door de Algemene Vergadering tot nieuwe voorzitter verkozen. Een dubbele doorbraak dus.

Bewogen tijd

Een bewogen tijd diende zich aan. Door een dalend aantal leerlingen in de hele Kortrijkse regio, de problematiek van verouderde gebouwen en het gebrek aan financiële middelen zocht men naar een groter verband waarin het Sint Amandscollege zou kunnen gedijen. Een eerste fusie kwam tot stand met het Heilig Hartinstituut Harelbeke. Daarna volgden gesprekken met De Pleinschool die zelf het resultaat was van een fusie van drie Kortrijkse middelbare scholen. Op 12 mei 2009 kwam de vzw Pleinschool-Sint Amand tot stand met als voorzitter van de nieuwe raad van bestuur, Dirk Verhenne.
De eerste opdracht: de opstelling van een masterplan: nieuwbouw, verbouwing, renovatie, restauratie en het vinden van een nieuwe naam voor de hele, nieuwe entiteit. Dit laatste leverde de naam Guldensporencollege op en de verschillende scholen waren 'campussen'. Het (vroegere) Sint-Amandscollege werd Guldensporencollege campus Kaai.
Eind vorig jaar nam Dirk Verhenne afscheid als voorzitter van de raad van bestuur van de vzw De Pleinscholen-Sint Amand en gaf de fakkel door aan Tine Vanneste die haar voorganger als volgt beschrijft:
“Dirk, in mijn zoektocht naar informatie heb ik een lijst gemaakt van bewoordingen waarmee mijn bronnen je beschreven. Ik citeer er enkele: toegewijd, scherpzinnig, gestructureerd, plichtsbewust, betrokken en begaan, altijd bereid om naar grieven van personeel te luisteren, een groot hart voor het college, de gave van het woord…”

Oud-leerlingenvereniging Sint-Amand leeft voort

Alhoewel Dirk Verhenne zich terugtrekt uit de raad van bestuur van de vzw De Pleinschool-Sint Amand, blijft hij nauw verbonden met zijn geliefde Sint-Amandscollege en wel als secretaris van de oud-leerlingenvereniging Sint-Amand die in 2015 de gezegende leeftijd van 70 jaar bereikt. Daarmee is Dirk het levende bewijs van de leuze van het Sint-Amandscollege: 'Fraternitatem diligite', 'Draag zorg voor de vriendschap'.”

Proficiat

Ja, als wij dit allemaal lezen, begint het ons stevig te dagen welk een dynamisme onze kerkraadvoorzitter al die jaren heeft ten toon gespreid. Proficiat en bedankt Dirk. En… met een leuk knipoogje er bij… Er komt nu nog meer tijd vrij voor Sint-Pius X. Een prachtig vooruitzicht is dat voor onze geliefde parochie.

Leonard Heyse

Zeg maar gerust Pater Leonard. Al houdt hij er wel aan, dat daar onmiddellijk wordt aan toegevoegd: Scheutist (wat officieel C.I.C.M. wordt genoemd).
Pater Leonard gaat om de veertien dagen, alternerend met priester Chris De Paepe, de zaterdagavondmis voor in onze Sint-Pius X-parochie.
Ook over hem vonden wij in “Ontmoeten” een artikel, naar aanleiding van zijn gouden priesterjubileum, waarvan wij vroeger nog melding maakten in Kerk & Leven. Ziehier wat Ontmoeten schrijft:

Als priester dragen en gedragen worden

In vorig nummer van Ontmoeten (2015/nr 1) mochten we het gouden priesterjubileum van pater Leonard Heyse (prom. 1958) melden. Leonard is jaargenoot en is nog steeds vriend van onze secretaris Dirk Verhenne. Hieronder volgt de wat ingekorte toespraak van Hugo Verhenne, klasgenoot en schoonbroer van jubilaris Leonard.
“Tout est grâce” “Alles is genade”. Deze drie tedere woorden legde de Franse katholieke auteur Georges Bernanos, in de mond van een eenvoudige dorpspastoor. Het was de rode draad die liep door de nog altijd actuele roman: “Journal d'un curé de campagne” (Dagboek van een plattelandspastoor). Deze drie woorden omvatten de bijna totaliteit van het wat gedegradeerde woord “roeping”. Zij drukken ook de essentie uit van het christen zijn in de 21ste eeuw: geloven dat in elk menselijk gebeuren, genade schuilt:
in verblindend zonlicht en sombere lommer,
in laveloos leven en lijdend sterven,
in blijheid en bangheid,
in gezegende gezondheid en woekerende ziekte,
in geloof en ongeloof.
Het is het onverwoordbare verwoorden, het onverklaarbare verklaren en waar maken Genade is een doe-woord, een keuze maken. De Heer heeft ons immers de vrijheid, de kans en de kracht gegeven, genade voortdurend te herscheppen. Pater Leonard, jij hebt die keuze, resoluut, totaal en duurzaam vorm gegeven.
Vanuit je geborgen kinder- en jeugdjaren, heb je ervoor gekozen genade tastbaar te maken, in dienst en in het spoor van die grote, onovertrefbare mens Jezus Christus.
Binnen het sacrament van het priesterschap wou je immers tot het uiterste gaan: tot het missionariaat. Daartoe verzaakte je aan een universitaire opleiding, waarvoor je ongetwijfeld de talenten had. Je verzaakte aan het stichten van een gezin. Je verzaakte aan westerse weelde. Je trad uit de geborgenheid van het warme gezin waar het roodgloeiende smidsevuur symbool voor stond. Je nam afscheid van je sterke moeder Alice, van je werkkrachtige vader Leon, van je broer Jan en zussen Marie-Rose en Agnes. Je nam afscheid van de genegenheid van de aaneengesmede families Heyse-Vandenheede.

Paters van Scheut

Je koos voor de paters van Scheut. Een religieus-avontuurlijke congregatie. In wereldse termen: de cowboys van het missionariaat. Die keuze was verrassend. Jij met je zachte geaardheid, je luisterende natuur, wel jij koos voor de universaliteit, voor een wereldkerk. Na je opleiding in Zuun en Jambes, trok je naar Congo. Het werd je nieuwe thuis. Wat je mee had gekregen in het eerste kwartaal van je leven, investeerde je tomeloos en gratuit in dit warme, broeierige, levendige en joviale continent. Je werd er een van de hunnen. Je werd priester-missionaris in de meest authentieke betekenis.
Het zal je wellicht niet altijd licht zijn gevallen het lijden en de pijn van anderen mee te beleven. Maar… ook persoonlijke pijn had je te verwerken toen je via een krakende telefoonlijn moest vernemen dat je moeder stervende was. En jij, gebonden door je geloften en door de toenmalige, te eng principiële kerkleer, waar geboden en verboden belangrijker leken dan menselijke waarden als liefde, zachtheid en verbondenheid met moeder en vader, jij kon de overtocht naar je afscheidnemende moeder niet maken. Je moet geleden hebben in een oorverdovende stilte en eenzaamheid maar je bleef rechtop. De hartstocht voor je missionarisplicht bleef het kompas voor je dienstbaarheid.

Sla elke dag jouw vleugels uit

“Sla elke dag je vleugels uit” was waarschijnlijk je nooit hardop uitgesproken keuze. Je prevelde dit wellicht, heel zacht voor je uit. Sommige woorden verdragen immers geen luidruchtigheid. Maar de Herder, jouw Christus Jezus, verzachtte je pijn en zalfde de opgelopen zielenwonde bij het heengaan van jouw moeder.
Je sociaal-religieuze ontluiking wakkerde je daadkracht aan. Je steunde je parochianen in hun protest tegen het uitdovend regime van president Mobutu. Je werd opgepakt, gevangen gezet, verbannen uit je geliefde (toen nog) Zaïre. Je moest terug naar België.

Terug thuis

Ogenschijnlijk een vorm van ongenade maar dan een die ook genade in zich droeg. Precies door je uitzetting uit Zaïre, kon je jouw vader bijstaan in zijn laatste levensmaanden. Je kon na een jaar terug naar Congo. Maar het elan had een kramp gekregen, een barst in je ziel. Toch wilde je nog boven jezelf uitstijgen. Je bleef nog drie jaar echt missionaris en keerde dan definitief naar Vlaanderen terug. Vlaanderen dat ondertussen zelf missiegebied was geworden. Inderdaad, je inzet in de Scheutfamilie in Kortrijk, in Okra en op de Sint-Pius X-parochie, was duidelijk vernieuwend. In die grote wereldkerk stel je heel nederig die evangelische vraag: “Wat kan ik voor je doen?” in de plaats van “Dat moet je doen”. Je werd een overtuigde propagandist van de plaats van de leek in de Kerk. Dat had je meegebracht uit je parochiewerk in cité Banga waar de samenwerking met leken werkelijk 'genade' was.
Zo bleef je leidmotief overeind: “als priester dragen en gedragen worden”.
Zo ben je in die 50 jaar werkelijk opengebloeid tot de mens-priester in dienst van de Heer.
Een levensverhaal en een grote dank tegelijk. Wij zijn fier en blij, pater, dat jij, in deze voor onze parochie, moeilijke tijden, stut en steun, hulp en bijstand verleent aan onze geloofsgemeenschap. Dank je wel en nog vele “missionaire” dagen op Sint-Pius X.