Laat het na Pasen, nu Pinksteren

22 april 2015


De paastijd deint langzaam uit. Op naar het pinksterfeest op 24 mei. Maar Pasen en Pinksteren liggen in elkaars verlengde. Meer nog, het ene sluit naadloos bij het andere aan. Pasen bracht de opstanding en de bevrijding. Pinksteren wil dit nieuwe leven verder uitdragen. Het laten pinksteren in ons persoonlijk leven, het doen pinksteren in de samenleving, de Geest laten pinksteren in een vernieuwde Kerk.

Een naadloze overgang

Die geestelijke brug van Pasen naar Pinksteren kon niet beter geactualiseerd worden dan door een grote passus uit de zo treffende homilie van diaken Dirk Vergote die hij uitsprak in de paaswake op Stille Zaterdag en de paasviering op Pasen zelf, in onze Sint-Pius X-kerk.
We nemen afscheid van het paasfeest als tijdsgegeven, maar blijven de kern van de paasboodschap overdragen in de tijdslijn naar Pinksteren. Wij laten Dirk aan het woord met het tweede deel van zijn homilie.

Pasen als diepe contrastervaring

“We vieren vandaag het feest van het leven, van de vrijheid, van de menselijke kracht tot verandering en opstanding.
Het feest van een heel andere God, die ook voor ons blijft zorgen, zelfs als alles menselijk gezien verloren lijkt.
Wat er 2000 jaar geleden juist met het dode lichaam van Jezus en met het lege graf gebeurde, kunnen we niet meer nagaan. Zelfs de vier evangelisten spreken elkaar flink tegen.
Volgens mij is dat ook niet zo belangrijk.
Het lijkt me veel interessanter dat met Pasen de leerlingen veranderden. Ze lopen niet meer mee. Ze beginnen opnieuw. Ze starten vol leven en nieuwe moed aan de verkondiging van een levende Jezus: een Jezus die mensen blijft bezielen en inspireren tot op vandaag.
Dit is broeders en zusters, de echte betekenis van het paasfeest.
We kunnen ons maar christenen noemen als we de steen voor het graf van ons eigen hart wegrollen. Als we nieuwe mensen worden die tegen de stroom in durven zwemmen en op die manier op onze beurt mensen helpen om weer op te staan, hoeveel keer of hoe diep ze ook zijn gevallen.
Pasen is Jezus verkondigen als de Heer die leeft en in zijn spoor mensen laten recht krabbelen, rechtstaan en weer op weg sturen hun eigen nieuw leven tegemoet.
De apostelen zagen Jezus overal. Ze herkenden hem in een vreemdeling die met hen op weg was. Ze herkenden hem in een man die hen goede raad gaf, als ze een hele nacht gevist hadden, zonder iets te vangen (werp uw net aan de andere kant van de boot…).

Jezus herkennen in…

Misschien kunnen wij als christenen van uit ons paasgeloof Jezus herkennen in de mens die uit de boot valt. (Burn-out, om het met een modern woord te zeggen.)
We herkennen Jezus in de mens die overspoeld wordt met negatieve gedachten en het niet meer ziet zitten.
In het gepeste kind, dat een beetje anders is en er op die manier niet bij hoort.
In de verslaafde druggebruiker die voor de tiende keer hervalt.
We herkennen Jezus in de zieke op intensieve zorgen, in zijn bezorgde machteloze familie.
We herkennen Jezus in de jongere uit de bijzondere jeugdzorg, waarvoor nergens een plaats gevonden wordt.
In de terminaal zieke op de palliatieve eenheid, in de verpleegkundige die voor hem zorgt, in de familie die afscheid moet nemen.
We herkennen Jezus in de gevangene, een stoere macho, die stilletjes weent als de celdeur dicht gaat.
Beste vrienden, geloven in de levende Heer is Hem zien in ieder mens die op onze weg komt en ons nodig heeft, die zonder ons niet zou kunnen opstaan en verrijzen om opnieuw echt te leven.
Beste vrienden: De Heer is opgestaan. De Heer is waarlijk opgestaan.”