Kerst op Sint-Pius X

7 januari 2015


Met nog een stukje nazindering van de recente herschikking binnen de federatie Sint-Amandus en de daaruit voortvloeiende veranderingen op de Sint-Pius X-parochie, leek het alsof Kerstmis wat “in sourdine” zou worden gespeeld en gehoord en beleefd. Niets bleek echter minder waar: Kerstmis leek precies het symbool van vernieuwde vitaliteit om de moeilijkheden te kunnen plaatsen en om te buigen in een frisse draagkracht om de obstakels te overwinnen. Het motto van de kerstavondmis drukte dit kernachtig uit: Heden is ons een redder geboren. Kon het hoopgevender klinken in deze ietwat letterlijke en symbolische donkere dagen!
Jullie redacteur woonde op woensdag 24 december en donderdag 25 december, alle missen en diensten bij, binnen de federatie Sint-Amandus. Uiteraard met de klemtoon op Sint-Pius X een schrijf- en fotoreportage van deze innige Kerstdag 2014.

Kerstavond 24 december 2014, 16 uur

Je hoorde en voelde het reeds in de kling-kling-klanken die de Sint-Piusklok over de wijk rondstrooide. “Komt nu allen naar Bethlehem” scheen een nieuwe klank te hebben gekregen: “Kom nu allen kerkewaarts, ter kerke naar Sint-Pius X”.
En inderdaad, de klokkenoproep bereikte zijn doel. Een bomvolle kerk. Bij het binnentreden wenkte op het altaar een sober maar erg aansprekende kerstkribbe en kerstversiering. Kerstmis mag geen feest worden van glans en glittering, tenzij dan in het hart van de mensen. Onze kerkbebloemers Aurore en Jacques hadden er weer een religieuze icoon van gemaakt. Een strakke gulhartige lijn van het altaarkruis naar beneden tot bij de eigentijdse beeltenissen van Maria en Jozef en het kind Christus Jezus, doorlopend tot op de vloer van het hoogaltaar, in een harmonische witte bloemenlijn. Een staaltje van architectonische bloemenkunst. Een aangenaam, licht voelende warmte verwelkomde de kerkgangers: een warmte van menselijke hartenvuur maar ook een warmte (wat minder poëtisch) van prozaïsche centrale verwarming. Spiksplinter-kerstmisnieuws. Een juiste ingreep op het juiste ogenblik. En daarbij die bijna hemelse muziek en liederen van het duo Carpe diem en onze onmisbare organist Inge.

Onze Sint-Pius X-school

Ook onze Pius X-school was er bij op die woensdagvooravond. Kinderen, ouders, grootouders, leerkrachten, samen met zoveel Sint-Pius X-naren en sympathisanten.
Creativiteit, oorspronkelijkheid en spontaneïteit, gingen hand in hand bij de eerste lezing. Ditmaal geen lezing van Jesaja of Jesus Sirach. Wel een kerstverhaal. Uitgesproken, vertolkt en choreografisch vorm gegeven door leerlingen van de school. Een eenvoudig gegeven: de opvang van mensen die het moeilijker hebben, in een buurgezin. Zo eenvoudig, maar ook zo aansprekend. De 21ste eeuwse versie van: “En toen was er tóch opvang in de herberg”.
Dat is het wat ons kerkinstituut soms ontbeert. Beeldende omzetting van een boodschap die meer dan tweeduizend jaar oud is en toch nog actueel. Niet geprangd in plechtige woordenprevelarij of regeltjes en lome teksten die moegebeden- en gehoord zijn, maar eigentijdse kinderstemmen die van grote waarheden, praktische toepassingen maken en simpele menselijke gebaren stellen en woorden gebruiken om duidelijk te maken “dat mensen niet langer vreemden voor elkaar zouden zijn, maar enig verbonden als broers en zussen”, zoals het ook klonk in het openingsgebed.

Een homilie: woorden die wekken

Op een heel eenvoudige wijze hertaalde priester Geert voor de gelovigen de kerstboodschap. Hij onderlijnde de eenvoudige en ontwapenende wijze waarop Lucas en Mattheus, die wereldomvattende gebeurtenis van Kerstdag beschreven. Grootheid, oneindigheid gevat in menselijke eenvoud. De boodschap was duidelijk: grootheid moet kunnen schuilen in de simpele kleinheid van woorden en in die grootheid moet het kleine zijn plaats kunnen behouden. Hij duidde op die kerstavond ook de eigenheid van Maria en Jozef in een enkele zin: “Zij bewaarden alles in hun hart”. Of het menselijk hart als een opslagplaats van hartelijkheid, hoop en liefde. Hij plaatste de geboorte in die stal in Bethlehem ook in het licht van het sacrament van het doopsel, dat in die Kerstmis werd toegediend aan Briandt en Tigran.

Briandt en Tigran

Twee jonge mensen van zes jaar. Uit twee continenten hier op de Sint-Pius X-parochie, door de tijdstroom, aangekomen. Op Pinksteren willen zij als leerlingen van het eerste leerjaar van de Sint-Pius X-school, hun eerste communie ontvangen. Maar eerst de grote toegangspoort daartoe: het sacrament van het doopsel. Beiden werden zij opgevangen, de maanden en weken voor Kerstmis, door de catecheten van de Kinderwoorddienst Magda, Els en zuster Mia. Een voorbereiding naar het doopsel toe. Zij waren er klaar voor. Na de homilie ontvingen zij dan uit de handen van priester Geert en diaken Dirk Deceuninck het sacrament. Omringd door ouders en familie, sympathiek geruggesteund vanuit de kerk, door de meevoelende blijde aanwezigen. Je voelde het zo aan: dit zijn rillingsmomenten in het leven van mensen. Mijlpalen, zowel voor kinderen als voor volwassenen. Daar voltrekt zich iets. Genade? Geloof? Een inwendige ommeslag? Bekering? Vervulling? Geef het maar een naam die vreugde, blijheid, tederheid, verwachting, toekomst, verbondenheid of iets zachtgelovigs uitdrukt. Zo voelde althans jullie redacteur het aan. Het doopwater en het chrisma, ze zijn zoveel meer dan louter toveringssymboliek. Ze leggen religieuze vaste plooien en lijnen in het leven van een mens. Ze bepalen het leven, onze relaties, ons mens-zijn. Dat wij dit geschenk kunnen leggen bij de gaven aan de kribbe. Het lijkt woordwollig maar toch zo echt tegelijk.

De vormselcatechese

Ook de vormelingen, lichting 2015 waren er bij. Twee vormelingen mochten op die kerstavond hun kruisje ontvangen. Teken dat zij zullen dragen tot de dag van hun vormsel. Dat was het wonderlijke in deze kerstviering dat alles harmonisch samenkwam: eucharistieviering, doopsel, vormsel. Drie pijlers van ons geloof, samen in een kerstviering. En dit op de verjaardag van die onovertrefbare mens Christus Jezus. Onze signalengever, onze gids en leidsman voor elke christelijke gelovige, of christelijk zoekende, of anders gelovige of gelovige zonder God of gewoon een mens die mens wil zijn.
Nog zeggen dat alle kinderen in de kerk van catechete Magda een attentie kregen vanuit de kinderwoorddienst, verschaft door Zuster Mia van de zusters van Don Bosco.

Kerstdag zelf - 25 december 2014 - 11 uur

Het Hoogfeest van Kerstmis. Een heerlijke eucharistieviering. Terug een meer dan volgelopen kerk. En ook… in de nachtmis op Sint-Elooi en de zondagsmis om 9u45, waren de gelovigen meer dan talrijk. Kerstmis leeft nog altijd heel diep in de harten van de mensen.
BassoAlte, op zijn best, drukte een indrukmakende stempel op de viering. De stille kerstvreugde zette zich in om in stralende blijheid. De verwachtingen in vervulling. Het geloof en de hoop in liefde. De winterse kilheid in menselijke warmte. “Door de liefde laat je wekken” was het adagio dat wij die Kerstmis meekregen.

Priester Geert

Met ontroering en tomeloze dankbaarheid waren wij allen getuige hoe priester Geert zijn laatste heilige mis opdroeg als pastoor van de Sint-Pius X-parochie. Hij verlaat ons echter niet. De Sint-Michielsbeweging wordt zijn hoofdtaak. Maar hij blijft priester op Sint-Pius X en zijn huis in de Sint-Elooisdreef 19 blijft een ontmoetingspunt voor de zovele mensen die Geert op zijn eigen bescheiden, maar toch doortastende wijze, heeft begeleid, raad gegeven, getroost, bemoedigd, vreugde verschaft, Christus' boodschap heeft geactualiseerd bij mensen.
En Geert… als het even kan, zing dan nu en dan eens in de zondags-eucharistieviering voor ons een psalm. Het zijn van de meest religieuze toonaarden die mij, als gelovige, ooit troffen.

Graag dan voor priester Geert, deze passus uit Psalm 14

Gelukkig zijn mensen die jou graag hebben
want bij jou vinden ze kracht.
Als ze door droge velden lopen
worden die groen en fris.
Moge de Heer jou blijvend die kracht geven.