In de kijker

2 november 2011

2011 is het jaar van de vrijwilliger. Een leuk en vooral noodzakelijk initiatief. Hebben jullie zich immers reeds een wereld voorgesteld, zonder vrijwilligers? Een maatschappelijke catastrofe zou dit zijn. Even deze vrijwilligersloze warboel bekijken: ’s morgens, ’s avonds, ’s middags geen verkeeropzichters meer aan de scholen en drukke kruispunten, geen oma’s en opa’s meer in de kleinkinderopvang, jeugdsport geen begeleiding meer, jeugdbewegingen een kruis erover, buurtfeesten vergeet het maar, de meeste mantelzorg foetsie, leesouders sprakeloos, het ganse middenveld weggeveegd, Sint-Pius X-parochiefeest, quiz en Pius X-loop vlakke gebeurtenisloze weekends, vrijwilligers in Rust- en Verzorgingscentra en Palliatieve Eenheden, los het maar anders op, oudercomités, zelfhulpgroepen, anderen moeten het voortaan betaald doen… Zo zouden wij nog bladzijden lang verder kunnen gaan, zonder al te veel verbeelding aan de dag te leggen.
Toch nog dit: wisten jullie dat gans het onderwijs, de meest fundamentele pijler van onze sociaal, culturele, economische en ethische ontwikkeling, via de raden van bestuur - totaal onbezoldigd - door vrijwilligers wordt geleid? Hallucinant, maar wonderbaarlijk tegelijk.
Vandaar dat wij het meer dan nodig vonden even onze parochiale- en wijkvrijwilligers in het zonnetje te plaatsen. Niet omwille van het zonnetje zelf, maar omwille van de warmte ervan. Een warmte van waardering en genegenheid die wij hen toedragen en hen willen schenken via een regelmatige artikelenreeks. Waardering waaruit zij de kracht kunnen putten om nog meer en heerlijker vrijwillliger te zijn. Als eerste in de reeks, noblesse oblige, bezochten wij het echtpaar Jacques Vandenbulcke - Betty Vandendriessche uit de Kuurnsesteenweg 83, Kortrijk. Vrijwilligers van het eerste en laatste uur.

Sedert 1964

Vijf jaar na de inwijding van onze Sint-Pius X-kerk werden zij Pius X-parochianen. Zij, dat was het jonge echtpaar Jacques Vandenbulcke-Betty Vandendriessche. Inwijkelingen dus, in die tijd “parochiale autochtonen” zoals de meeste van onze parochianen (jullie redacteur echter niet). Sint-Pius X was immers in die tijd nog onontgonnen gebied. Wijdse Leiemeersen, pas gemacadameerde straten, met hier en daar een vroeg ”kolonistenhuis” en enkele verlate vlasschoven en rootbunkers langs de Leie. Demarcatielijn tussen de grondgebieden Kortrijk en Kuurne. Een gebied dat na 1976 zijn definitieve grensrechttrekking zal krijgen na de fusie-oorlog. Kortom, een gebied waar vrijwilligers heel wat werk voor de boeg hadden.

Hun bakermat

Ladies first: Betty werd in 1935 geboren in Brugge. Maar aangezien vader Vandendriessche in de banksector te werk gesteld was, was mobiliteit en flexibiliteit geboden. Na Brugge volgde Blankenberge en na Blankenberge, even slikken… Mouscron-Moeskroen. Betty kwam in een ander taalregime terecht en volgde de Handelsafdeling “chez les Dames de Marie”. Na haar studies werkte zij tien jaar als bediende in Moeskroen, tot zij in 1961 eindelijk naar Kortrijk kwam op de parochie Sint-Jan in de Jan Breydellaan. Daar ontmoette zij in de parochiezaal van Sint-Jan, in de Guido van Namenstraat, haar Jacques. Pastoor Dejonghe - toenmalig een monument op de Sint-Jansparochie - zag tevreden en genadig toe. Op 29 augustus 1964 werd de liefde in het huwelijk voltrokken en Betty en Jacques vertrokken naar hun definitief nestje: de Kuurnsesteenweg op de Sint-Pius X-parochie. Een geschenk voor de parochie!
Jacques was een echte Kortrijkzaan. Thuis nog geboren, in de Veldstraat. Wij schrijven 1939. Nog vlak voor de oorlog. Een oorlogsveteraan. En… dat zijn de taaien.
Jacques liep lagere school in het Sint-Jozefsinstituut. Daarna versaste hij naar het Sint-Amandscollege op Overleie (toendertijd was er nog geen klassiek aanbod in “Saint-Jozeph”). Na drie jaar Latijns-Grieks, werd het dan Latijns-Wiskunde. Geen wonder, wie Jacques kende (jullie redacteur was samen met huidige Kerkraadvoorzitter Dirk Verhenne klasgenoot) wist dat techniek en wiskunde zijn dada’s waren. Dus hogere studies voor industrieel ingenieur in het PIH. Daarna twee jaar tewerkstelling in de Electro-zaak BVBA Vandenbulcke en daarna… het onderwijs duikelings in. In de imposante Technische School van Don Bosco, rechts bij het binnenrijden van Doornik. 36 Jaar doceerde Jacques daar in het hoger onderwijs, graduaten en master industrieel ingenieur. Labo Electronica was zijn ding. Een man dus van zijn tijd waarvoor geen enkel technisch snufje een hinderpaal vormde. Techniek op hoog niveau transfereren naar leergierige studenten. 36 Jaar lang.

Familieportret

Gehuwd in augustus 1964 en precies een jaar min een dag krijste dochter Cathy de wereld in. In 1969 werd het gezin zwaar getroffen door het overlijden van het tweede jonge dochtertje Martine, pas enkele weken oud. Een afscheid dat een leven blijft tekenen. Later nam Paul de plaats in van de kleine Martine. Zoveel jaren later zijn de kinderen het huis uitgezwermd. Cathy woont met haar echtgenoot en drie kinderen Xavier, Nicolas en Virginie op de collegewijk in Harelbeke. Paul is vertrokken naar Nederzwalm en woont er met zijn echtgenote en Esther en Simon in de Vlaamse heuvelzone. Betty en Jacques zijn fier op hun 5 kleinkinderen. De traditie van vrijwillig engagement is verzekerd.

Parochiale inzet

Het was pastoor Romain Vandeplassche die aanklopte in de Kuurnsesteenweg. Of Betty wilde meewerken aan de uitbouw van de Missienaaikring, toen onder voorzitterschap van Mevrouw Steverlynck. Betty stemde enthousiast in. Maar zoals gewoonlijk in het vrijwilligerswerk: komt van het een, het ander.
In 1979 appeleerde men Betty ook voor de Eeuwige Lente Sint Pius X, toen onder leiding van de heer Raoul De Paepe en mevrouw Demeyere. Eenvoudig werk maar onontbeerlijk: zaaltje onder de kerk (huidig Trefpunt) klaarzetten, stoelen versassen vanuit de Sint-Lutgardiszaal… kortom het veelzijdige lot van een vrijwilliger. In 1976 werd de Seniorenwerking stedelijk georganiseerd in een VZW, nu de SEL, waarvan Jacques nu stedelijk voorzitter is geworden. Of hoe een steentje een kei kan worden en een kei, een rotsblok.
Het bleef er echter niet bij. Pastoor Romain, die zelfs een kei zou doen zingen, stichtte het Gemengd Parochiaal Koor Sint-Pius X en ook daarvoor werd Betty gemobiliseerd. Niet alleen om “notenwerk” te leveren, maar ook om Sint-Ceciliafeesten te organiseren, de kerk te kuisen, overstromingen in Trefpunt in te dijken, rioleringen te reinigen en zoveel dingen meer. Grootheid ligt precies in kleine schuiven.
Ondertussen werd Jacques secundant van Betty maar ook nog veel meer. Gedurende 25 jaar was hij actief in de Buurtwerking. Per jaar zeven wijkmissen organiseren.
Jullie merken het: alles komt terug. Ook de wijkmissen, nu herleid van zeven tot drie. Die buurtwerking kende onder pastoor Dekimpe een grote bloei. Liefst veertig medewerkers, bereikten via een sterke werkverdeling, de hele parochie. Later verschraalde dit wat met de loop der tijden. Nieuwe vormen worden echter ingepast. Sint-Pius X blijft nu eenmaal Sint-Pius X.

De Sel

Het huidig hartswerk van Betty en Jacques is de SEL. Op Kortrijks niveau, liefst 360 leden. Daarvan 36 op Sint-Pius X, geschraagd door een vijftal, dat de organisatorische verantwoordelijkheid draagt: Betty, Jacques, Cecile Demuynck, Bea Lambein, Rita Demeyere. Elke vrijdagnamiddag van 13u30 tot 17u30 is er bijeenkomst in Trefpunt. Kaartspel en scrabbel vormen het spelmenu. Ontmoeting primeert echter. Feesten ontbreekt uiteraard niet: de Driekoningen kroning, het attentievolle Paasfeest en de Sint-Niklase speculoos en het seniorenfeest tijdens de Seniorenweek, zijn vaste toppers. De religieuze hoogtepunten zijn de Kerstbezinning en het Goede Vrijdag-moment om 15 uur. Op Kortrijks niveau is er een petanquetornooi, zijn er cultuuruitstappen en participatie in het Ouderenbeleid via de Stedelijke Ouderenadviesraad. En voor Sint-Pius X: een voetuitsmijtertje. Voetverzorging is er voor wie het wenst en aanvraagt, elke vrijdagnamiddag mogelijk. Dus mens sana in corpore sano.

Dankbaarheid is het geheugen van het hart

Dank hoeft wel niet, zeggen vele vrijwilligers. Het is niet daarvoor dat wij het doen. Misschien wel niet. Maar elkeen heeft deugd van een schouderklop, waarin diepe waardering doorklinkt. Een schouderbonk dus.
Dat, Betty en Jacques, wilden wij met dit interview uitdrukken. Respect en waardering voor jullie niet te meten inzet. Op de viering- en dankmis van de SEL op 30 oktober ll., hebben wij gemerkt hoe onbevangen en gratuit jullie inzet is.
Mogen deze woorden een kleine tegenprestatie zijn, voor een inzet die niet “te wederdiensten” is. DANK.