Onze tv-eucharistie

Alle begin is moeilijk - De repetities - De hoogdag zelf - De homilie - De opvolging - Enkele reacties - Onze tv-mis in cijfers - Onzegbare dank

Zondag 31 januari was het dan zover. Onze tv-Heilige Mis. Sint-Pius X in het oog van katholiek Vlaanderen, Nederland en ja ook… Wallonië. Bekroning en eindpunt van ons 50-jarig jubileum.
Een stralende winterzon wierp haar gele licht door het raamgebinte van de Kerk. Feestelijker kon het niet. Onze doelstelling was duidelijk: uit dank aan de Heer voor 50 jaar parochiegemeenschap te mogen zijn, wilden wij een religieuze dienst bewijzen, aan al degenen, die om een of vele redenen, de Heilige Eucharistie niet in hun parochie konden meevieren. Hen thuis een viering aanbieden, waardoor zij zich ook betrokken voelden bij de gehele kerkgemeenschap, die op zondag “ter kerke” gaat.
Een niet zo eenvoudige opdracht. Daar moest hard aan worden gewerkt door velen. Even een poging tot overzicht.

Alle begin is moeilijk

De idee ontstond in de stuurgroep “50-jaar Sint-Pius X”. Even was er wat aarzeling voor die bergen werk die dat met zich meebracht. Maar dan resoluut er voor gaan. Hugo Verhenne legde “de Brusselse” contacten en de principiële toezegging werd gedaan. Er kwam echter een datum-kink in de kabel. De vooropgestelde datum: 13 september 2009, bleek onmogelijk en kon alleen naar later worden geplaatst. Enige weifeling. Maar dan opnieuw beslissen. We verlengen de jubileumperiode tot zondag 31 januari 2010, feestdag van de heilige Don Bosco. Het wordt de kers op de taart. En… DAT werd het ook.
Een werkgroep werd samengesteld, waarin hard gewerkt werd aan een scenario. Onze priesters tekenden op basis daarvan een draaiboek uit. Teksten werden woord per woord neergeschreven. Timing, secondsgewijze vastgesteld. Plaatsing van personen en attributen millimeter per millimeter uitgestippeld. Parochianen aangesproken om MEDEWERKER te worden. Medewerkers met de meest uiteenlopende opdrachten: de godsgewijden als voorgangers, BassoAlte en het kinderkoor van de Sint-Pius X-school, de acolieten, de lector, de bloemschikkers, de kerkoppoetsers en kerkzetters, de materiaalverantwoordelijken, de podiumzetters, de koster, de organiste, de Kerkraad, de parochieraad, de onthaaldienst, de koffiezetters voor de VRT-mensen, de verantwoordelijken van de Kinderwoorddienst, de klaarmakers van de misboekjes, de verantwoordelijken voor de telefoon- en maildienst na de uitzending en nog zoveel ongezien werk meer. Maar de ganse ploeg zette zich er weergaloos en belangloos voor in.
Het was nu afwachten tot zaterdag 30 januari.

De repetities


Zaterdag 30 januari 2010 om 13.30 uur. Alle medewerkers waren er. De VRT-mensen ook. De generale repetitie kon beginnen. Alsof het echt was. Leuk om zien die nieuwe rode sjaals voor BassoAlte (dank je, kerkraad), het gele logo op de truitjes van het kinderkoor, de acolieten hagelwit, de kerk sneeuwwitrein en prachtige bloemboeketten op het altaar. De dirigenten Pieter Mayeur en Miguele Traest waardig-zenuwachtig. De godsgewijden feestelijk gekazuifeld. De organisatieverantwoordelijken druk in de weer om te zien of alles wel juist zat. En dan de VRT-regisseur. Een artistiek type. Maar restultaatgericht en efficiënt. Met een oog voor alles. Elkeen kreeg op een beleefde maar doeltreffende wijze “op zijnen donder”. We wisten rap waar de klepel hing. Hier moest “ordening” zijn. En wonder boven wonder. Na drie uur intens labeurwerk, liep alles op wieltjes. Precies 59 minuten mocht de viering duren. Je moet het maar lukken. Je moet vooral veel geduld en discipline aan de dag leggen. Hier mag zeker een eresaluut gebracht worden aan “Juffrouw Miguele” die erin slaagde haar meer dan dertig zangertjes rustig en kalm te houden gedurende drie lange en intense uren. Wie zei ook weer dat onze kinderen niet meer zijn als weleer? Foei!

De hoogdag zelf


Het was nog morgenduister toen alle actoren om 8 uur terug op post waren in de Sint-Pius X-kerk. Om 8u30 zou de hele Heilige Mis, aan één stuk door, opnieuw gerepeteerd worden. De spanning was om te snijden, maar het geheel verliep rimpelloos. Iets te gejaagd, volgens de regisseur. Elkeen moest nog wat meer het kalme, rustige spoor vinden. Ook de foto’s werden dan genomen, want fotograferen of filmen tijdens de rechtstreekse uitzending was keihard verboden.
Rond 9u15 (dus nog tijdens de repetitieopname) stroomden de eerste kerkgangers toe. Toen wisten wij het zeker. Het zou een bomvolle kerk worden, tot op het oksaal toe en met bijsleuring van heel wat reservestoelen. Zo hadden wij het gehoopt en zo werd onze droom ook waar. Onze hele parochiegemeenschap was er vertegenwoordigd. Een evenwichtige schakering van kinderen, jongeren, volwassenen en ouderen. Veel jonge gezinnen vooral, een trend die zich verder zet op onze Sint-Pius X-parochie.
Om 9u29 precies eindigde de repetitieopname. Dan was het alleen nog wachten op klokslag 10 uur. De start van onze tv-Mis. In een plechtige, maar toch gezellige stilte. Over de Heilige Mis schrijven wij zelf niet. De foto’s en de reacties van de tv-kijkers spreken voor zichzelf. Volgende week keren wij terug op de inhoudelijkheid van de viering. De sterke homilie van priester Noël, de prestaties van onze koren, de kinderlijke spontaneïteit van onze Kinderwoorddienst, de kracht van het woord… en zoveel mooie dingen meer.

De homilie

Wij denken dat het goed is de inhoudelijkheid van deze prachtige viering ook even in het licht te stellen. Hoe kunnen wij dit beter dan door de beklijvende homilie van priester Noël hier te laten afdrukken. Zij werd en wordt ten allen kante opgevraagd in Vlaanderen en… Nederland. Wij schenken ze hier aan onze parochianen. Zij weze een echte waardevolle religieuze herinnering aan dit slotevenement van 50-jaar Sint-Pius X. Koester ze als een boodschap voor de volgende vijftig jaar.

“Broeders en zusters in de levende Heer, goede vrienden,
In de eerste lezing bezingt Paulus vandaag de liefde. Hoop, geloof en liefde, maar de liefde is de grootste. Het is de Franse filosoof Francois Varillon die ooit over die liefde schreef: ‘L’amour, c’est cela qui fait exister l’autre.’ Liefde is datgene wat de andere doet bestaan. En misschien is het omgekeerde ook waar: haat is datgene wat de andere niet doet bestaan, maar wat de andere vernietigt door hem op te sluiten in een kooi van eigenbelang.

Over die confrontatie tussen liefde en haat gaat het evangelie van vandaag. Eerst horen we wat haat is, en wel bij de stadsgenoten van Jezus. Het begint nochtans allemaal zeer vreugdevol. Jezus is in zijn vaderstad en de mensen lijken er dankbaar om dat die goede Jezus er is. Maar vrij snel hoor je stoorzenders: Is dat niet de zoon van Jozef? Ja, jij bent toch één van ons. Jij bent ons bezit. En wat verder: Waarom doe je wonderen bij vreemden! Je moet ze hier doen. En wanneer Jezus zich losrukt uit dit sluitende bezitsdenken worden zij woedend, meer nog: zij willen hem zelfs doden!
Er loopt één rechte lijn van een bezitsdenken waarbij je de andere (Jezus hier) als eigendom gaat beschouwen naar haat wanneer die mens (Jezus) zich daaruit probeert te bevrijden.

Goede vrienden,
Ook vandaag blijft dit risico van eigendom en haat bestaan wanneer wij anderen niet doen bestaan maar herleiden tot ons bezit, wanneer wij de ander opsluiten in een kooi waar wij alleen de sleutel van hebben. Enkele voorbeelden: Mijn vrouw of mijn man moet doen wat ik zeg: mijn gedacht is wet. Mijn kinderen moeten de toekomst kiezen die ik voor hen wil: mijn gedacht is wet. De Kerk moet doen wat ik wil: mijn gedacht is wet. Zelfs God moet doen wat ik wil: ik weet wat God moet doen. Wee dan die andere als hij of zij mijn eigen wil niet volbrengt: de gevolgen zijn die van het evangelie: eerst worden het vragen: waarom doe je mijn gedacht niet…dan wordt het woede. Wie zo leeft gaat eindigen in bruut geweld, verbaal en non verbaal, op kleine schaal maar ook op wereldvlak. We zijn er elke dag getuige van in onze wereld, jammer genoeg.

Hoe anders en hoe bevrijdend is de liefde die in Jezus aanwezig is. Van zijn Vader heeft Hij geleerd dat liefde juist is de andere doen bestaan, hem vrijheid geven, de andere bevrijden uit kooien van gevangenschap, vleugels geven zodat ze kunnen vliegen. Hij gaf vleugels aan blinden toen Hij hen de ogen opende, vleugels aan lammen toen Hij ze leerde lopen, vleugels aan jonge mannen en vrouwen toen Hij hen liet ervaren dat God hen riep tot liefde… Die liefde heeft Jezus het meest getoond toen Hij op het kruis voor ons zijn leven gaf. Op dat moment, toen men Hem opsloot in de kooi van het kruis, heeft Hij zijn leven voor ons gegeven, heeft Hij elk van ons doen bestaan, - en het is eigenlijk ontzettend mooi - heeft Hij ons vleugels gegeven om te vliegen over de grenzen van de dood heen. Ja, er is een liefde die de andere zo doet bestaan dat hij of zij leeft over de grenzen van de dood heen. Jezus’ liefde is de sleutel die de kooi van de dood voor altijd heeft geopend. Zijn liefde heeft de dood gemaakt tot een poort naar een hemelse vreugde.

Goede mensen, tot slot: Waar haalde Jezus die kracht vandaan om lief te hebben: wellicht uit het vertrouwen dat in Hem leefde. Vertrouwen is het tegengestelde van angst. Angst sluit je op. Angst doet je vuisten maken. Angst doe je anderen vastgrijpen: je sluit ze op in een kooi opdat ze niet meer kunnen wegvliegen. Daarom zegt Jezus keer op keer: Wees niet angstig, wees niet bang!
Wees niet bang om je man of je vrouw vertrouwen te schenken. Wees niet bang om je kinderen hun eigen weg te laten gaan – in vertrouwen. Wees niet bang om God God te laten zijn. Wees niet bang om samen met anderen kerk te zijn, ook al ervaar je verschil. En vooral: wees niet bang voor jezelf.

Broeders en zusters,
het is en blijft waar: geloof is belangrijk, hoop is belangrijk, maar toch is de liefde de grootste, want liefde doet anderen bestaan. En door die liefde van God bestaat elk van ons. Hij vertrouwt ons. Hij doet ons bestaan. God is niet bang voor ons. Hij dwingt ons niet. Neen, ook hier en nu schenkt God ons de vleugels van de H. Geest en zegt Hij ons: Vlieg nu maar op Gods vertrouwen, net als Jezus. Ik wens u allen een goede vlucht onder Gods bescherming. Amen."

De opvolging

Zo was het opgelegd. Na de uitzending moest er een telefoon- en maillijn ingeschakeld worden om kijkers de gelegenheid te bieden in te spelen op de geziene Misviering. Marie-Rose en Hugo belastten zich met die taak in de pastorie. Tussen 11 uur en 13 uur. Heel nieuwsgierig wat dat zou geven. Een beetje sceptisch ook. Wie belt of mailt er nu daarvoor op zondagmorgen? Het resultaat was verbluffend. De telefoonlijn stond niet stil. Het mochten er gerust twee of drie zijn geweest. Inderdaad, in die twee uren slaagden zij erin 35 oproepen te beantwoorden. Spijtig wetend dat velen niet door geraakten. Maar je kan een telefoonoproep niet altijd afdoen in 2 à 3 minuten. Vele bellers hadden nood aan een écht gesprek. Sorry dus, voor de vele oproepen die wij helaas niet konden beantwoorden.
35 Oproepen werden beantwoord. Precies ook 35 mails hebben wij tot nu toe (het ogenblik van het schrijven-woensdag) ontvangen. En er komen er nog steeds aan. Uiteraard vingen wij ook talrijke mondelinge reacties op. Uit dit geheel hebben wij er enkele gedistilleerd. Verre van volledig dus. Een keuze uit…

Enkele reacties

Onze tv-mis in cijfers

De reacties worden gebundeld en zullen ter lezing gelegd worden, achteraan de Kerk.

Onzegbare dank

Een franse filosoof schreef ooit: “Il n’y a pas de métier plus difficile que celui de bien remercier” (Geen taak is moeilijker dan goed te bedanken).
Op dat ogenblik besef ik heel intens hoe juist dit aforisme is. Ik vind echt geen passende woorden om dank te zeggen aan al degenen, die op een of andere wijze, elk volgens hun eigen persoonlijkheid en kunnen, zich hebben ingezet voor het welslagen van deze tv-Mis. In naam van de ganse parochiegemeenschap poog ik het dan ook met ontoereikende woorden maar zo intens te zeggen: Dankbaarheid is het geheugen van het hart! Duizend maal dank! Hugo Verhenne