Muziek is ook bidden

Kinder- en jeugdjaren - Het ware leven - De Kortrijkse jaren - Hoe werkt dit

terug naar overzicht rubriek "Even voorstellen"

Je ziet ze niet altijd zo erg goed. Ietwat verscholen rechts op het hoogaltaar. Afgeschermd door de houten lezenaar. Maar bemerk je ze niet zo vlug, je hoort ze elke misviering helder en muzikaal. Inge, onze organiste van de Sint-Pius X-kerk.
Wij wilden er echt wel wat meer over weten, over dat organist zijn. Hoe kom je daartoe? Wat behelst dat juist? Welke zijn de zorgen en de vreugden van iemand die elke week, elk hoogfeest, zorgt dat onze H. Missen muzikaal worden opgeluisterd, sfeervol worden opgekleurd.
We trokken daarvoor naar Inge bij haar thuis. Een gezellige woonst in de Hopstraat in Kortrijk. Richting Hoog-Kortrijk.
Midden het kinderspeelgoed en de leuke stamelende woordjes van het jongste zoontje Bavo, hadden wij een gezellig gesprek met Inge. Je kan het wel raden waarover? Over muziek uiteraard! Maar toch nog over zoveel andere dingen meer. Lees maar.?

Kinder- en jeugdjaren

Inge komt uit Oostkamp. Het Noorden van ons bisdom dus. Zij werd er geboren in 1968. Een historisch “grand cru”-jaar. Een acht-en-zestiger dus in de echte tijdsbetekenis van dit woord. Pa Linskens was ingenieur bij Siemens-Oostkamp en ma verzorgde het huishouden en vertroetelde haar twee dochters. Sigrid, de oudste en Inge met een jaartje minder op haar leeftijdskalender. Dat vertroeteld worden zal wel echt plezant zijn geweest, want moeder was de dochter (er waren er maar liefst acht en nog twee zonen) van het hoteliersgezin dat het hotel “Hotel du Commerce” runde in Blankenberge. Moeder had echter ook muzikale pijlen op haar boog. Ze speelde piano op niveau en het hele huisgezin deelde er in mee. Je begrijpt al, waar Inge de muzikale mosterd heeft gehaald.
Inge volgde lager onderwijs en lager middelbaar in de Sint-Pietersschool in Oostkamp en daarna trok zij naar… Leuven. Hoe kon het ook anders. Naar het gekende Lemmensinstituut. Zij volgde er de Muziekhumaniora. Dat viel niet zo maar uit de lucht. Inge had dan al vijf jaar muziekacademie achter de rug. Notenleer en dwarsfluit.
Waar haalt iemand de originele gedachte om te gaan “dwarsfluiten”? Inge pikte de lust mee op een gouwdag van de Roodkapjes. Ze had er iemand op een schuin instrument zien spelen en ze was… verloren aan het instrument.
Inge blikt met tevredenheid en ook met een stukje heimwee terug op die zes-jaar-Lemmens. Na de humaniora volgend immers drie jaar opleiding Regentaat in de Muzikale Opvoeding (zoals dat toen werd genoemd). Na het diploma wenkte de beroepstoekomst. Inge had dit niet vooraf uitgetekend. Ze volgde intuïtief het levenstoeval. En dat liep zo…

Het ware leven (!)

Wij schrijven september 1989. Inge begon haar onderwijstocht doorheen Westvlaanderen (zelfs tot in Gent). Zij interimeerde, zoals zovelen in het begin van een onderwijsloopbaan. Meer dan dertig scholen leerde zij kennen. Vaste stek vond zij in het Sint-Jozefsinstituut te Tielt en in de VILO-sportschool in Meulebeke. Niet zo evident, maar Inge leerde al vlug de knepen van het onderwijsvak en voelde er zich goed thuis.
Ze bleef ondertussen echter niet bij de onderwijspakken zitten. De kerkmuziek palmde haar in. Of liever, de zusters van het Rustoord in Oostkamp. Die vroegen haar de weekendmissen muzikaal te begeleiden. Kerkliedbegeleiding en Gregoriaans waren vakken die Inge in Lemmens had moeten volgen en dat kwam haar nu best van pas. De theorie werd levensechte praktijk. En van het een kwam het ander. Inge werd ook gevraagd in het kerkje van de Potterie in Brugge en de parochiekerk van Waardamme. Het orgel bespelen terwijl het heet is, dacht Inge. Ze behaalde tussendoor het diploma van koster-organist. Sint-Pius X wenkte toen nog in de heel wazige verte.

De Kortrijkse jaren

Het oude, eeuwenoude verhaal, herhaalde zich. Het verhaal van de liefde. Inge leerde de Kortrijkenaar Stefan Lammens kennen en volgde de Kortrijke accountant-boekhouder in 1997 naar zijn woonplaats Kortrijk. Tussen onderwijsopdracht, organistentaak en gezinswarmte door kwamen er drie “Lammenstjes” bij: Jana (2002), Janica (2003) en de jonge dreumes Bavo (2006).
Inge en Stefan kozen voor nestwarmte boven de drukke beroepsbezigheden en Inge kandideerde voor de openstaande betrekking van organist op de Sint-Pius X-parochie. Pastoor John Dekimpe en Kerkraadvoorzitter Jozef Nys, zagen het wel zitten om met Inge muzikaal scheep te gaan. Sint-Pius X kreeg een nieuwe organist om het Herman Roelstraete-orgel volledig tot zijn recht te laten komen. Inges komst was een gebeurtenis. Een komst en een vondst. Reeds bijna 9 jaar. De tijd vliegt snel… en zo verder.

Hoe werkt dit?

Het prikkelde wel wat mijn nieuwsgierigheid. Hoe gaat zulk een organist te werk? Hoe begin je daaraan? Ik vroeg het Inge en kijk. Zo loopt dat bij ons.
Inge kijkt elke week haar Liturgische kalender in. Ziet na welke de lezingen zijn. Maakt ze door en… dan begint het muzikale creatieve denkwerk. Welke muziek, welke liederen kunnen ingeënt worden op de inhoud van de lezingen? Niet altijd zo eenvoudig. De liederen moeten opgezocht worden. Diverse kanalen worden geraadpleegd: Zing Jubilate, Internet, de zangbundel van Sint-Michiel, maar vooral de vele klasseringsmappen, die Inge in de loop der jaren heeft verzameld. Na de wekelijkse keuze wordt alles met e-mail doorgezonden naar priester Geert. Op basis daarvan worden dan de Misboekjes klaargestoomd. Een heel circuit en een hele opdracht. De weken komen immers vlug, vlug aan. Een halte kan hierbij niet worden gemaakt. En let wel, de gelovigen moeten het lied ook nog kunnen meezingen. Een kerk zonder volksgezang is een beetje als een dooie mus. Dus ook daaraan moet de liederenkeuze getoetst worden. En Inge drukt erop… de organist moet zich voortdurend blijven vernieuwen en nieuwe muziekstukken en nieuwe liederen blijven inoefenen.
Inge werkt ook nauw samen met Pieter Mayeur en ons thuiskoor BassoAlte. Een zeer aangename en vlotte samenwerking. De resultaten liegen er niet om. Tussendoor zijn er uiteraard de andere kerkdiensten: begrafenissen, huwelijken, speciale kerkvieringen. Dit allemaal vraagt werkkracht, verbeeldingskracht en creativiteit en vooral veel muziekkennis. En we mogen het wel eens luidop zeggen: dat bezit Inge. Vergeten wij zeker niet te vermelden dat Inge ook zingt in het koor Altra Voce, dat wij allemaal voldoende kennen van de prachtige opvoeringen die zij regelmatig in onze kerk brengen. Denk maar even op de recente Goede Vrijdagviering.
Naar de toekomst toe zal er nog meer werk gemaakt worden van het aanleren van nieuwe liederen. Voor de aanvang van de Kerkdienst. Want, zegt Inge, het kerkvolk van Sint-Pius X kan nog enthousiaster, meer gedurfd en ook wat luider de kerkzang luister geven. Kortom er zijn op dat vlak nog optimaliseringsmogelijkheden.
Maken wij allemaal eens goede voornemens!

Ziezo, dat was het. Een gebalde weergave van vele dingen die zijn gezegd. En Inge kan het zeggen – even goed als zij het kan zingen. Doorstraald met een vriendelijke lach kan Inge uren over haar werk, haar muziek, haar gezin, haar Sint-Pius X praten. Arbeidsvreugde noemt men dat en daar genieten wij elke kerkviering van. Inge bedankt voor het vele moois dat wij mogen horen en… aanleren. Wij zullen ons uiterste best doen.