Het lege stukje - Het verhaal van de gelukkige gelukzak

foto's - lied - verhaal

terug naar overzicht kinderwoorddienst

Sfeerfoto's




Het lege stukje…

Tekst en muziek van Peter Biesbrouck

’t Leven is een puzzel, vol met kansen tot geluk.
Midden in ontbreekt er wel een heel belangrijk stuk.
Dus wil je dat stukje vinden en je gaat op zoek.
’t Ligt wellicht verscholen ergens in een donk’re hoek.

‘k Zoek een stukje van de puzzel, hé zeg zoek je mee?
’t Antwoord op de vraag: “waar word ik gelukkig mee?

Sommigen die zeggen: “Het staat pasklaar in ons boek?
Alles is geregeld, ’t is niet nodig dat je zoekt.”
Anderen beweren: “Geld vult wel de leegte op.”
Maar dat duurt maar even en je schiet er niets mee op.

‘k Zoek een stukje van de puzzel, hé zeg zoek je mee?
’t Antwoord op de vraag: “waar word ik gelukkig mee?

Ook als je het opvult met je krachten je talent,
dan zul je niet vinden wie je diep van binnen bent.
Enkel als je ’t leeg kan laten: als je open bent,
komt zelfs God naar binnen, op een onverwacht moment.

Wie dus durft verliezen, die zal vinden met z’n twee.
’t Antwoord op de vraag: “waar word ik gelukkig mee?

Het verhaal van de gelukkige gelukzak

Dit verhaal hebben wij herwerkt. Maar de idee ontleenden wij aan het verhaal geschreven door Chris Cobbaut. Hij had het in 2005 geschreven voor de kinderzegen aan ’t Kapelleke Termeeren te Erembodegem.

Vandaag heb ik een doos van op zolder mee, een doos waar ik vroeger eens mocht mee spelen op een heel speciale namiddag. Een namiddag zoals vandaag.
Eerst dienen we puzzelstukje per puzzelstukje eruit te halen en een spelletje ‘geluk’ spelen. Als alle stukjes uit de doos zijn, dan pas kunnen we de puzzel van ‘de gelukkige gelukzak’ maken, want zo noemt die doos.

Vreemd hé, het lijkt wel of er een stukje ontbreekt. Wie goed kijkt ziet dat de puzzel het verhaal vertelt van smily, ‘de gelukkige gelukzak’.

Twee kindjes, Lara en Dieter vinden wat ze nodig hebben om gelukkig te zijn: samen delen, vriendjes, familie hebben, vrede, op vakantie gaan, feest vieren, mogen dingen kiezen en elkaar helpen, maar missen één stukje om de puzzel van geluk helemaal te kunnen maken. Dit vinden ze niet leuk dat er nu één stukje ontbreekt. Ze gaan op de zolder zoeken, in alle hoekjes en oude dozen. Ze kijken in alle kasten en helemaal vol stof komen ze naar beneden. Oma wacht hen op met een lekker glas limonade en een stuk appeltaart. Maar nee hoor, dat wilden ze niet, ze gingen recht naar Opa toe die zich verschuilde achter de krant.
‘Opa, waar is het negende stuk van de puzzel?’
‘Welk negende stuk, Dieter?’ vroeg Opa met een geheimzinnige glimlach.
‘Je weet wel, het stuk waarop staat hoe een mens nog gelukkig kan worden !’
‘O dat!, Dat weet ik niet meer, het is ook al zo lang geleden, ik weet zelfs niet meer wat erop stond’, loog hij me voor, ‘maar jij bent een heel pientere jongen, jij kan toch zelf wel bedenken hoe je gelukkig kan worden.”

Dieter werd nieuwsgierig en ging de appeltaart stukje bij beetje opeten. Hij dacht na.

Die avond zat Dieter nog te piekeren toen de achterdeur openzwaaide, het was tante Tine. Ze was door het dolle heen, zonder iets te zeggen pakte ze Dieter en Lara op en gaf hen een klinkende zoen op de wang.
Dieter, kleine jongen, zei ze: ‘ik ben toch zo gelukkig, daarnet kocht ik in de krantenwinkel een krasbiljet en weet je wat? Ik heb zomaar ineens 1000 euro gewonnen! Fijn hé, nu kan ik toch nog die dure reis maken die ik zo graag wou.’
Nog nooit in mijn hele leven had ik mijn tante Tine zo gelukkig gezien. En toen wist hij het, het is geld. Geld maakt mensen gelukkig, dat moet op het negende stukje gestaan hebben, dit ga ik morgen aan Opa vertellen.

De volgende morgen rende Dieter naar Opa toe.
‘Opa, Opa, ik het weet, het is geld dat mensen gelukkig maakt. Dat stond zeker en vast op dat negende stukje, en om de puzzel af te maken heb ik een briefje mee van 10 euro, dat kunnen we op die plaats hangen.’
Opa keek Dieter verwonderd aan, hij wreef zachtjes over het hoofd, nam het geldbriefje, vouwde het op, stak het in zijn broekzak en schudde zachtjes zijn grijze hoofd heen en weer. Hij gaf Dieter geen gelijk.
‘Dieter toch, wat een idee. Natuurlijk is tante Tine blij met dat onverwachte geld en vindt ze dat extra reisje best leuk. Maar daardoor zal ze zeker niet echt gelukkig worden en blijven. Kijk maar eens rond hier in de straat. Hier wonen zoveel rijke mensen, allemaal hebben ze een eigen huis, een auto en heel wat geld op hun bankrekening, maar zien ze er daarom gelukkig uit? Ik denk het niet. Echt geluk heeft niets met geld te maken.’

En zo droop Dieter die avond ongelukkig om zijn vergissing weer af naar huis. Mama zag dat er iets scheelde en vroeg wat er was. Dieter vertelde haar dat hij op zoek was naar wat mensen gelukkig kan maken. Mama nam hem op en zette hem voor de spiegel.
‘Ewel, wat zie je daar jongen? Een somber, triest kijkend kereltje, dat is verre van gelukkig zo te zien. Maar kijk eens wat er nu gebeurt.”
En mama begon hem keihard te kietelen. Ogenblikkelijk verdween zijn boos gezicht en proestte hij het uit.
‘Zie je wel” zei mama ‘dat is toch al veel beter, daar staat een gelukkige jongen. Weet je, voor echt geluk heb je niets of niemand anders nodig, dat zit gewoon van binnen in jezelf. De keuze is aan jou, laat je het eruit of niet. Jij kiest zelf of je lacht of huilt, jij kiest zelf of je gelukkig bent!’
Die avond ging Dieter op zoek naar een klein spiegeltje dat hij in de open plaats van de puzzel kon hangen.
Maar toen hij de volgende morgen heel zijn uitleg aan Opa deed, lachte die opnieuw ‘Jongen toch, kijk eens goed in die spiegel, wat zie je dan? Juist enkel en alleen jezelf, kan jij daarmee gelukkig zijn? Wie altijd maar in de spiegel kijkt zal nooit nog andere mensen zien en heel eenzaam en ongelukkig worden.’
Opa haalde een mes en wreef achteraan de spiegel het zilverkleurige laagje weg en wat hij nadien had was niet langer een spiegel, maar gewoon een stuk glas, een klein venstertje.
‘Kijk jongen, door dat venstertje kan je altijd naar andere mensen kijken, lachen en zwaaien, is dat niet veel beter? Wat ben je met een spiegel waarin je alleen jezelf ziet, een venster op de wereld is toch veel beter !’
‘Is dat stukje nummer 9?’ vroeg Dieter aan Opa.
‘Nee, Dieter, het is geen venster.’

Toen mocht Dieter op de knie van Opa gaan zitten want Opa zou een groot geheim vertellen.
‘Weet je Dieter, er is nooit een stukje 9 geweest in deze puzzeldoos. Deze puzzeldoos is niet zomaar een puzzeldoos, maar een doos om iets te leren in het leven. Iedereen probeert te weten te komen wat geluk is en iedereen wil stukje 9 vinden die met deze doos mag spelen. Maar misschien zit het geluk wel net in het feit dat de puzzel niet helemaal gemaakt kan worden, dat er een opening, een open raam in zit. Door die opening kan je altijd andere mensen zien, kan jij naar andere mensen toe gaan of omgekeerd, kan jij andere mensen in jouw leven binnen laten. Zo kan je jouw geluk en je verdriet delen met anderen en blijf je niet alleen. Weet je, als je met iemand over je verdriet kan praten dat je je dan een beetje beter voelt en als je met twee mensen gelukkig bent, dat je dan dolgelukkig bent. Geluk is nooit af. Maar als je altijd open blijft staan voor de anderen, dan kan je in je leven misschien wel elke dag een beetje geluk proeven. Weet je dat het grote geluk nergens te lezen staat in een dik boek, het ligt nergens verborgen als een schat, het zit niet in geld of in de spiegel. Als je dit kan aanvaarden, dan zal je gelukkig worden.’
Dieter was blij met het verhaal van Opa en mocht de doos meenemen naar huis om later het geheim van het geluk door te vertellen aan iedereen.