Diaken worden en zijn

terug naar overzicht kinderwoorddienst

Samen met de kinderen van de KWD trokken wij verder met ons project als voorbereiding op de wijding van Dirk tot diaken.


Wat doen Priester Geert, Priester Noël en Priester Chris allemaal als priester? Hun taken wisten de kinderen heel concreet in te vullen. Eucharistie vieren met ons op zondag en op school, mensen helpen (dan dachten de kinderen aan het ziekenbezoek, het luisterend oor, de hulp aan de armen en de mensen die hun land verlaten hebben in Sint-Michiel opvangen). Maar ook en vooral mensen vertellen over Jezus. Ze vergaten ook de sacramenten niet: het doopsel, de inzegening van het huwelijk, de ‘vergeving’ (zo noemen ze het verzoeningssacrament), het voorgaan van de begrafenis werd ook vermeld en praten met de familie die verdrietig is. Samenvattend klonk het: ze houden heel veel van Jezus en ze bidden vooral voor de mensen in de wereld.

Omdat kinderen diaken Dirk en Cürd ook kennen, was het vertellen over hun werk vanuit hun leefwereld niet zo moeilijk.

Maar grote ogen werden opgezet en de oren gespitst toen we samen met hen aan de hand van foto’s van de wijding van Dirk Vergote mochten vertellen, hoe zulk een wijding verloopt. Dat de vrouw van de gewijde diaken haar toestemming geeft en de hand op de schouder van haar man legt, vonden zij aannemelijk en bijna vanzelfsprekend. Zij helpt immers haar man bij zijn werk. Maar dat de wijdeling op de grond moet liggen, dat was toch wel even slikken. Toen het waarom echter werd uitgelegd, toverden verwonderde blikken zich om in begrip en herkenning. Het is goed dat liturgische rituelen uitleg krijgen. Dat geeft diepte aan de religieuze beleving ervan. En toen de cruciale vraag: ‘Hoe weet je nu als je in een vreemde kerk komt of de voorganger een priester of diaken is?’ Ja, de diaken draagt iets schuin en de priester iets recht. Inderdaad, de stola draagt de priester om de hals – de diaken draagt die schuin over de schouder naar de lenden toe. Daar was de herkenning weer, maar vorming is een echte must geworden. Een catechetische opdracht.

Tot slot werd nog een noveengebed vanuit de kinderwoorddienst gebeden voor Ann en Dirk.

Jezus roept ook ons




Een nieuwe zondag, een nieuwe stap in ons projectje “Diaken worden en zijn”.
Wat betekent dat nu precies ‘Jezus roept…’ een diaken? Een diaken voelt zich geroepen om Jezus te volgen. Hij zou graag in Zijn spoor stappen, omdat hij heel veel van Jezus houdt. Wat vraagt Jezus dan eigenlijk? Waar zegt een diaken dan ‘ja’ op? Hoe toont zich dat, dat een diaken als gedoopte Jezus volgt? Met de kinderen maakten wij een reisweg met voetstappen. Stapjes die een diaken kan zetten. We hadden het over: vertellen over Jezus, een kruisje dragen, op ziekenbezoek gaan, luisteren, bidden, vormselcatechese geven… Maar dan kwam de vraag: ‘Roept Jezus ons?’ Toen werd het heel stil. Maar als de vraag werd gesteld: ‘Hoe kunnen kinderen tonen aan de “grote mensen” dat zij Jezus vriend en leerling zullen zijn? begonnen er lichtjes te branden. Iedereen schreef zijn of haar naam op de met kindervoetjes uitgetekende reisweg. Er werd ernstig nagedacht naast welke grote diakenvoet, hun voetje, kon worden gelegd. Want ook zij leren lief zijn, helpen, op bezoek gaan, ervoor zorgen dat iedereen erbij hoort, dank je wel zeggen, naar de mis gaan, goed meewerken in de kinderwoorddienst, vergeven, een kruisteken maken, bidden, geen ruzie maken… Tot slot werd het heel stil bij de ‘voetjes’collage. En samen luisterden wij naar het gebed dat Kobbe voorlas voor alle diakens.

Dienstbaarheid




We zijn vier weken ver in ons projectje ‘diaken worden en zijn’ en daarbij zijn we al dikwijls in aanraking gekomen met het moeilijke woord ‘dienstbaarheid’. Deze week wilden we nu samen de diepere betekenis van dit woord gaan opzoeken.
Een collage met allerlei begrippen en uitdrukkingen, waarin het woord ‘dienen’ centraal stond, werd in de groep gebracht.
De vraag werd gesteld: ken je een ander woord voor dienen? Een korf reacties volgde: werken, helpen, schenken, gratis geven, iets doen, ik ben er, ik wil je bijstaan, ik doe je iets cadeau …
Al die spontane antwoorden waren een aanzet tot een boeiend gesprek over hoe kinderen ‘dienend’ in hun leefwereld kunnen staan. Dienend voor de anderen. Dienend voor Jezus.
Daarna beluisterden wij het lied ‘Ik was hongerig’. We vonden daarbij dat het woordje ‘dienen’ heel concreet zeven taken kon aangeven. Aldus werd snel en eenvoudig de overgang gemaakt naar de zeven werken van barmhartigheid. Toen we boven de zeven tekeningen de zin legden: ‘ik zal er zijn voor U’ konden de kinderen zelf de link leggen naar wat de taak van de diaken is en wat zijn dienstbaarheid betekent. Het werd hen ook duidelijk waarom we voor iedere tekening een kleur van de regenboog hadden gekozen. Een diaken wil immers niet alleen mensen om zich heen helpen, hij kiest er ook voor om in liefde Jezus te dienen.
Zo zat de puzzel helemaal in mekaar. Het project had zijn eindpunt bereikt. Wij zijn er echter van overtuigd dat het verder in jullie hart zal blijven leven en… openbloeien.
Dank aan elkeen om het luisteren, om jullie eerlijke verhalen, om jullie spontaan en open gebed.
We hopen jullie allen de zondagen na de wijding van Dirk verder te mogen vertellen over de weg die we samen zullen gaan naar Pasen toe.

Groetjes van Els, Magda en Annemie

En hier zijn tot slot de foto's genomen op de diakenwijding: