Kerkwerk heeft vele uitzichten

kind- en jeugdjaren - gezinsleven in de 80-90er jaren - het kosterschap - Maria-devotie

terug naar overzicht rubriek "Even voorstellen"

Een parochiegemeenschap steunt op vele schouders. Heeft veel diverse uitzichten en kanten. Deze week willen wij even het kosterschap belichten. Onontbeerlijk voor een degelijke, kwalitatieve kerkwerking. Op Sint-Pius X heeft het kosterschap zelfs een apart uitzicht. Onze koster Ann Toye staat er duidelijk op te zeggen dat bij haar (dus bij ons) het kosterschap wel degelijk het samenspel is van een kostersechtpaar. Anders was het niet mogelijk. Nu even onze koster voorstellen.

Kind- en jeugdjaren

Ann is van geboorte Avelgemse. In 1962 zag zij daar het eerste licht schijnen. Maar er stak “Overleis” bloed in. Haar vader Robert was een authentieke Overleienaar, geboren op de grensscheiding Sint-Elooi-Sint-Pius, die toentertijd nog volledig Sint-Elooi was. Thérèse Tanghe-Toye, een van Sint-Eloois boegbeelden is haar tante. Anns moeder was van Bossuyt. Ann is dus werkelijk een Leie-Schelde product.
Vrij vroeg kwam het gezin naar Gullegem wonen en Ann liep er school op de “Platse” in Gullegem. Na haar lager studeerde zij in het middelbaar af als naaister. Werkte een tijd in de “Bonneterie” in Bissegem. Om daarna in dienst te treden eerst twee jaar bij de gekende Overleise arts Ronan Defoort en later in het Onze-Lieve-Vrouw-Hospitaal bij zuster Hedwige en zuster Francisca op interne B in het onderhoud. Je voelt zo de Sint-Amandusfederatie en het kosterschap “in de wording” naderen. Maar eerst moest Dirk komen. En hij kwam… zij leerden mekaar kennen in de Gullegemse Gilde en het werd liefde op het eerste zicht. Op 13 februari 1981 traden zij in Gullegem in het huwelijk. Nu was het kosterpaar in de nadering.

Gezinsleven in de 80-90er jaren

Het jonge paar ging in de Guido Gezellelaan wonen in Bissegem. En… er kwamen zes meisjes. Een zesmeisjeshuis met Sigrid, Cindy, Lindsey, Lizzy, Jessie en Debbie. Maar het leven deelt ook zijn zware tikken uit. Het jongetje Dieter, tweelingbroer van Cindy, ging in de moederschoot verloren. “Dit zijn dingen” die niet overgaan. Dit blijft een diep gekerfd merkteken in het leven van een gezinsgemeenschap. Geloven heelt, maar het litteken blijft. Het pogen te plaatsen in de religieuze levensvisie blijft een voortdurende opgave.
Het gezin nestelde zich sociaal in de Haantjeshoek en in de Fatimaparochie. Het kristelijke gezin van Ann en Dirk en de kinderen, engageerden zich in de geloofsgemeenschap, als ziekenhuisbezoekers, als kerkhelpers, als misdienaars, onder de bezielende stuwing van E. H. Jan Carreer.
In 1994 werd Dirk, die als textielarbeider werkte, ernstig ziek. Deze periode zal het geloof en de inzet van het gezin verstevigen en verdiepen. Bij Dirk groeide het verlangen naar het diakonaat, bij Ann de drang naar nog meer actief engagement.
In 2000 kwam het gezin – wegens te eng behuisd – op de Sint-Pius X-parochie wonen in de Gouden Rivierlaan. Het engagement op Fatima bleef. Maar dat was bij het federatiebegin zonder Priester Geert gerekend. Ann en Dirk – het gezin heeft een grote devotie voor Maria – waren in Lourdes en daar belde priester Geert hen op voor een gesprek. Dat kwam er, na Lourdes, en het mondde op 1 december 2004 uit in het kosterschap voor Ann. Aanvankelijk als koster bij de week-endvieringen en als assistent bij de weekvieringen. Het werd alras meer, want op 1 februari werd Ann volledig koster.

Het kosterschap

Voorzichtig polste ik – als ondeskundige – naar de inhoud van het kosterschap. Je kan je daar als kerkganger wel enigszins een idee over vormen, maar het is echt maar het tippe-topje van de werk-ijsberg. Ik geef hier alleen maar een doorsnede hoor: opmaken van de wekelijkse liturgische kalender voor het parochieblad, voor de dekenij, misintenties, jaarmissen, het dagelijks bijwerken van het Excelbestand over werkelijk het hele kerklevenpanorama, doopregisters, huwelijksregisters, overlijdens… Een werkelijk administratief bouwwerk up-to-date houden. Wij spreken dan nog niet eens over het voorbereiden, bijwonen, opschikken van de kerkdiensten en kerkgebeurtenissen, van het onderhoud… Kortom koster-zijn is een stukje duizendpootwerk. Maar het gezin gelooft erin. Met zijn tweeën, gekoppeld nog aan de diakenvorming van Dirk en ook dat gebeurt als echtpaar.
Dienstbaarheid is de term die Ann menigvuldig in de mond neemt. “Daaruit haal je de kracht om het verder enthousiast te blijven doen. Dienstbaarheid geschraagd door een diepe devotie en een open gelovige levenshouding, waarin kontakt met mensen uiterst belangrijk is”. Want ook in de parochieraad en de catechese is Ann actief. En vergeet niet… een huisgezin met zes dochters en twee kleinkinders Noach en Norina, vraagt méér dan Alpenhoge bergen werk. Maar de kinderen staan pal achter de dynamiek van hun ouders: anders ware het moeilijk realiseerbaar.

Maria-devotie

De Maria-devotie overheerst duidelijk ten huize Deceuninck-Toye. Bedevaarten naar Dadizele, naar Lourdes, naar Medjugorje, zijn hoogtepunten in het religieuze gezinsleven. De echte vieringsverdieping vinden Ann en Dirk op zaterdagavond in de Sint-Michielsbeweging. Bevrijd van practische verantwoordelijkheden die zij als kostergezin op Sint-Pius X in de vieringen moeten dragen, krijgen zij die zaterdagavonden ruimte voor een eigen spiritualiteit en godsdienstig beleving. Het zijn oasissen van diep afdalen in zichzelf, inspiratie- en motiveringsmomenten voor hun vele taken binnen ons kerkwerk.

Jullie schrijver heeft in die ontmoeting met het Gezin Deceuninck-Toye heel wat bijgeleerd. Voortaan bekijk ik het kosterwerk heel wat genuanceerder. Het is zoals met vele dingen in het leven: onbekend is onbemind of positief bekend is bemind. Ann en Dirk, bedankt voor dit vele geziene en vooral ongeziene werk als kostersgezin. Want dat maakt nu weer precies van Sint-Pius X een buitenbeentje, wij hebben niet één koster, wij hebben er twee in één, of één in twee. Het lijkt bijna het mysterie van de … Tweevuldigheid!