Nieuws

In deze rubriek verschenen (tot midden 2015) verslagen van bijzondere vieringen en andere parochie-activiteiten. De rubriek wordt momenteel niet meer bijgewerkt, maar de vroegere bijdragen kunnen nog geraadpleegd worden.

Vaderdag - Dankviering eerste communie - Vivaldi-concert Altra Voce - Eerste Communie Sint-Amandsbasisschool Noord - Eerste communie en vormsel De Brug - Schoolviering Sint-Amand Noord - Moederdag en dankviering vormsel - Vormselviering - Vormselwake - Hoogfeest van Pasen - Witte Donderdag en Goede Vrijdag - Palmzondagviering - Verzoeningsviering - Instapviering eerste communie - Vastenproject - Vormselcatechese - De vormelingen naar 'Let it shine' - Aswoensdagviering - Op weg naar Pasen - Lichtmisviering - Op stap met de vormselcatechese - Vormselcatechese - Nieuwjaarsviering

Raadpleeg het nieuwsarchief

Een hartelijke Kerk


In de eucharistie van 14 juni werden we bij het begin van de viering verwelkomd door pr. Flor, die de mis celebreerde. Hij noemde de vele intenties waarvoor onze gemeenschap op deze zondag was bijeengekomen. Allereerst zouden we op deze Vaderdag bidden voor alle vaders, grootvaders en alle mannen die op een of andere manier zorg dragen voor anderen. In deze examentijd gingen de gedachten ook naar de studenten. Zoals in elke viering ging ons gebed ook naar de zieken, o.a. pr. NoŽl, en naar degenen die voor hen zorgen. Ten slotte was de viering ook een gedachtenismis voor enkele dierbare overledenen.

De lezingen van deze zondag verhaalden hoe uit iets kleins iets groots kan groeien. In de eerste lezing hoorden we de Heer bij monde van de profeet EzechiŽl zeggen dat hij een klein twijgje zal plukken en planten. Daaruit zal een prachtige ceder groeien, waar allerlei vogels kunnen in nestelen. In het evangelie vergeleek Jezus het Rijk Gods met een mosterdzaadje. Dit is het allerkleinste zaadje op aarde, maar als het opschiet wordt het groter dan alle tuingewassen.

In de homilie wees pr. Mark Delrue op het contrast tussen deze lezingen en onze maatschappij. We leven in een tijd van steeds meer en steeds groter. Alles draait om het vergroten van het eigen succes en de eigen macht. In de lezingen daarentegen gaat het over een klein twijgje en een nietig zaadje, die groot worden, niet voor zichzelf maar om beschutting te bieden aan de vogels. Dit is ook een vingerwijzing voor de Kerk: ze is te lang een instituut geweest dat streefde naar rijkdom en macht, in plaats van te zijn als een nederig twijgje of zaadje. Paus Franciscus streeft naar een Kerk die zich gedraagt als een moeder, als een herder, een Kerk die er voor iedereen is, op de eerste plaats voor mensen in nood. Volgen wij die oproep? Zijn wij bereikbaar voor mensen in nood? Hebben wij de moed om onze kleinheid te erkennen?

Pr. Mark herinnerde eraan dat we enkele dagen geleden (12 juni) het feest vierden van het Heilig Hart van Jezus. Het feest dateert uit de zeventiende eeuw, toen de wetenschap ontdekte dat het hart uiteindelijk maar een spier is, die bloed door de aderen pompt. Als reactie daarop ontstond een mystiek van het Heilig Hart, die de warmte en tederheid centraal stelt: gelovigen moeten mensen van het hart zijn. De tijd van de Heilig Hart-devotie, met de vele Heilig Hart-bonden die in de twintigste eeuw werden opgericht, is weliswaar voorbij, maar er is vandaag toch terug meer aandacht voor de affectieve kant van het geloof. Gelovig zijn is geen kwestie van denken, maar van hartelijkheid, innerlijkheid, erbarmen. “Zalig de zachtmoedigen en de nederigen van hart”: het geloof inspireert tot de zachtmoedigheid en nederigheid die in onze maatschappij te vaak zoek zijn.

De collecte van deze viering was bestemd voor de kerkfabriek. Kerkraadvoorzitter Philippe Lagae gaf wat uitleg bij deze collecte. De kerkfabriek is een openbare instelling die de materiŽle middelen van de parochie beheert. Zij zorgt ervoor dat het kerkgebouw wordt onderhouden en dat de eredienst goed kan verlopen. Om dit te bekostigen kan de kerkfabriek putten uit eigen inkomsten (opbrengsten van vieringen en van roerende en onroerende bezittingen), maar daarmee kan maar 30% van de uitgaven gedekt worden. De rest wordt door de stad bijgepast. Het is goed dat ook de kerkgangers de gelegenheid krijgen om hun solidariteit te tonen en een bijdrage te leveren aan de werking van de parochie, vandaar deze collecte.

Op Vaderdag is het Sint-Elooiskoor altijd present. Het was meteen de laatste viering vůůr de vakantie die door hen werd opgeluisterd. Voor wie niet wil wachten tot september om hen terug aan het werk te zien, is er een uitstekende gelegenheid tijdens de kermis van Heule-Watermolen. Op zondag 12 juli om 17 uur brengt het koor in de feesttent een programma met Nederlandstalige schlagers. Het Sint-Elooiskoor zal in de toekomst dit programma ook aanbieden aan rusthuizen.

Na de viering was er nog een vaderdagattentie voor de aanwezige mannen en kon iedereen genieten van een gezellige receptie, de laatste van dit werkjaar. De vakantie wenkt!
De kerkgangers hartelijk verwelkomen, bidden voor alle intenties van onze gemeenschap, solidariteit tonen voor de eigen parochie, de viering opluisteren met vreugdevol gezang, zorgen voor een vaderdag-geschenkje en voor een gezellige receptie: het zijn stuk voor stuk uitingen van een hartelijke kerk, het zijn allemaal kleine twijgjes waaruit een mooie boom kan groeien.

Dankviering eerste communie


Zondag 7 juni stond in de liturgische kalender vermeld als de tiende zondag door het jaar. Een zondag zoals zovele dus, maar toch een beetje bijzonder omdat deze zondag enkele dagen na Sacramentsdag volgde. Dit hoogfeest wordt gevierd op de tweede donderdag na Pinksteren. Op dit feest (dat voluit heet: Hoogfeest van het heilig lichaam en bloed van Christus) wordt net als op Witte Donderdag de instelling van de eucharistie herdacht. Het werd door paus Urbanus IV in 1264 ingevoerd. Hij vond dat de herdenking van het Laatste Avondmaal op Witte Donderdag niet feestelijk genoeg kan gebeuren, aangezien het dan nog vastentijd is.
Bij de communie wees pr. Geert erop dat het bij Sacramentsdag niet louter gaat om de herdenking van een historische gebeurtenis van lang geleden. De eucharistie is al tweeduizend jaar het bindteken van de christenen. Door de eucharistie worden de gelovigen verbonden met God en met elkaar.

Het was dan ook een gelukkig toeval dat juist op deze zondag de dankviering voor de eerste communie was geplaatst. De eerste communie (net als het doopsel en het vormsel) is geen op zichzelf staand ritueel, maar het is het beginpunt (of zou dat toch moeten zijn) van een blijvende verbondenheid met Jezus.
Vijf piekfijn uitgedoste eerstecommunicanten zaten op de eerste rij, onder de hoede van juf Mia en Jes. Pr. Geert liet ze nog eens naar voor komen en hun naam zeggen, iets wat ze met plezier deden. Ook van het applaus van de aanwezigen genoten ze zichtbaar.
Aan het einde van de viering kregen ze nog een cadeautje: een boek met verhalen over Jezus. Ook dat kan hen helpen om verder te groeien in geloof, of - zoals het op hun maat werd uitgedrukt - steeds betere vriendjes te worden met Jezus.

Een avond met Vivaldi

Op zaterdag 6 juni was onze Sint-Elooiskerk weer het toneel van een muzikaal festijn: de muziekliefhebbers konden er genieten van een concert met muziek van Vivaldi, uitgevoerd door de koren Altra Voce uit Kortrijk en Toon op toon uit Ronse, met het Kamerorkest voor Vlaanderen. Solisten waren Jolien De Gendt, sopraan, en Maria de Moel, alt. Het geheel stond onder leiding van Sabine Haenebalcke.

Altra Voce

Het Kortrijks gemengd koor Altra Voce is een vertrouwde gast in onze parochie. Elk jaar geven zij de palmzondagviering een bijzondere uitstraling met de uitvoering van koralen uit de passies van Bach, en in het verleden brachten zij in onze kerk schitterende uitvoeringen van de Johannespassie van Bach, de Saint Nicolas-cantate van Britten, het kerstoratorium van Bach en het Paulus-oratorium van Mendelssohn.
Het Kortrijks gemengd koor Altra Voce werd in 1969 gesticht als opvolger van “Singhet ende weset vro”. Altra Voce stelt zich tot doel: als liefhebberskoor op een professioneel verantwoorde wijze koormuziek op het hoogste artistieke niveau te brengen. Daartoe engageert het zich om op regelmatige tijdstippen grote oratoria en andere koorwerken van bekende en minder bekende componisten uit te voeren, waarbij de aandacht ook gaat naar het vertolken van Vlaamse koormuziek.
In het concert van 6 juni stond het Kortrijks koor er niet alleen voor: zij zongen samen met het koor Toon op toon uit Ronse, dat net als Altra Voce geleid wordt door Sabine Haenebalcke.

Vivaldi

Voor dit concert werd dus gekozen voor muziek van Vivaldi. Misschien een wat verrassende keuze, want de barokcomponist is vooral bekend voor zijn instrumentale muziek, met als uitschieter het zeer populaire “De vier jaargetijden”. Maar de kennismaking met enkele van zijn vocale werken werd een uitgesproken meevaller.

Antonio Vivaldi (1678-1741) was een Italiaanse violist en componist uit de barok-periode. Hij werd geboren in VenetiŽ, waar zijn vader violist was bij de Cappella San Marco. Ook Antonio kreeg een muzikale opleiding en componeerde op dertienjarige leeftijd al zijn eerste liturgisch werk. Hij volgde een priesteropleiding en werd in 1703 priester gewijd, maar kort nadien werd hij al van zijn priestertaken ontheven, vermoedelijk omdat hij aan astma leed. Omwille van zijn weelderige rode haardos kreeg hij algauw de bijnaam “il prete rosso” (de rode priester). Na zijn wijding werd hij benoemd tot vioolmeester van een weeshuis in VenetiŽ. Hij had als taak de weesmeisjes muziekonderricht te geven en muziek te componeren voor elk kerkelijk feest. Onder zijn leiding steeg de faam van de musicerende weeskinderen snel.
Ook als componist begon Vivaldi meer en meer in de belangstelling te komen. Zijn muziek was helder en opgewekt, hij zocht naar vernieuwing in melodie en harmonie en slaagde erin met zijn muziek niet alleen de intellectuele elite maar ook de grote massa aan te spreken.
Vivaldi was zeer productief: hij componeerde o.a. meer dan 500 concerto's en 47 opera's. Hij was zeer populair en zijn werk beÔnvloedde andere componisten zoals J. S. Bach. Maar nog tijdens zijn leven taande zijn succes en hij stierf berooid in 1741 in Wenen. Pas in de twintigste eeuw werd zijn werk terug ontdekt en gewaardeerd.

In dit concert werden vier religieuze werken uitgevoerd: het Magnificat, Credo, Gloria en Stabat Mater. Ze vertoonden allen de typische kenmerken van Vivaldi: melodieus, inventief, aangenaam om te beluisteren. Onder de vaste leiding van Sabine Haenebalcke kwamen de vele stemmingen in de muziek van Vivaldi telkens op een evenwichtige manier tot uiting: uitbundig maar niet bombastisch, gevoelig maar niet sentimenteel, opgewekt maar niet oppervlakkig, plechtig maar niet pedant.
Hoewel orkest, koren en solisten allen op een zelfde hoog niveau stonden, willen we toch speciaal de soliste Maria de Moel vermelden. Met haar doorleefde vertolking van het Stabat Mater raakte zij bij het publiek duidelijk een gevoelige snaar.

De Sint-Elooiskerk

Een concert heeft uitvoerders en een publiek nodig, maar ook een ruimte waarin de twee elkaar vinden. Dat een concert in een kerk wordt georganiseerd is geen evidente keuze: er moet heel wat geschikt en herschikt worden om zowel uitvoerders als publiek het nodige comfort te kunnen bieden. Maar Altra Voce kent het klappen van de zweep, en de praktische organisatie verliep dan ook vlekkeloos.
Wat onze Sint-Elooiskerk bij uitstek geschikt maakt als concertruimte is haar uitstekende akoestiek. Elke stem, elk instrument klinkt helder en vol, en de gezamenlijke klanken van koor en orkest vullen moeiteloos de ruimte, zonder te overdonderen.
De nieuwe verlichting van het hoogkoor, waar de kerkfabriek eind vorig jaar voor zorgde, blijkt een extra troef. Het oog wil ook wat hebben, en dank zij de goede verlichting werd de uitvoering ook een aantrekkelijk kijkstuk.
Een belangrijke vaststelling in tijden waarin ernaar gestreefd wordt om in kerken naast liturgische diensten nog andere passende activiteiten te laten plaatsvinden.

Zeg het met bloemen


De eucharistie op het hoogfeest van O.L.H.-Hemelvaart kreeg dit jaar in onze Sint-Elooiskerk een extra feestelijke tint. Zes leerlingen van de Sint-Amandsbasisschool Noord mochten voor het eerst de communie ontvangen.
Boven het altaar hing in grote letters het thema van de viering: BLOEMEN. Bloemen doen aan kleuren denken, en de kerk bood dan ook een fleurige en kleurige aanblik: op het altaar een groen altaardoek bezaaid met papieren bloemen in alle kleuren van de regenboog, grote zonnebloemen erboven, ballonnen aan de stoelen langs de middengang. Ook de leden van het Sint-Elooiskoor hadden hun sobere kooruniform voor deze gelegenheid ingeruild voor een kleurrijke outfit.
Kortom, het was in een echt feestelijke kerk dat de zes eerstecommunicanten Gabriella, Mateo, Saar, Xander, Mikela en Gilles zich voorstelden en iedereen welkom heetten.
Pr. Lode Vandeputte, die de viering op een spontane en hartelijke manier voorging, verwelkomde op zijn beurt de kinderen.

De lezingen sloten aan bij het thema van de bloemen. Als eerste lezing werd een verhaal uitgebeeld over een klein bloempje dat verdrietig was. Terwijl de grotere bloemen hun blaadjes wijd openspreidden om de warme zonnestralen te voelen, zat het kleine bloempje helemaal onderaan en kreeg het de zon nooit te zien. Een konijntje dat merkte hoe verdrietig het bloempje was, moedigde het aan om te blijven proberen en hielp het om zich beetje bij beetje naar boven te duwen. Zo werd het kleine bloempje langzaam groter en groter, en op een dag zag het eindelijk de zon. Het was de mooiste dag van zijn leven, en ook het konijntje dat zo goed had geholpen, was dolblij.
De kinderen gingen helemaal op in de uitbeelding van het verhaal. En wat een vlotte lezers zijn ze op het einde van het eerste leerjaar al geworden!

In het evangelie hoorden we hoe Jezus de mensen wijst op de vogels in de lucht en de bloemen in het veld. De bekende evangelietekst werd in een bevattelijke eigentijdse taal verwoord.
Ook voor veel gebeden werden teksten gebruikt die voor kinderen ťn voor de volwassenen veelzeggend waren. Zo hoorden we als geloofsbelijdenis niet de klassieke “twaalf artikelen van het geloof”, maar deze mooie geloofsboodschap:

Ik wil geloven in een wereld waar het fijn is om te wonen. Zonder ruzie, zonder verdriet. Ik wil geloven in een wereld waar iedereen vriend is met elkaar, een wereld zoals God die heeft geschapen.
Ik wil geloven, dat wij samen die wereld kunnen bouwen. Een groene wereld met bomen en bloemen, vogels en vlinders, met zon en lieve mensen, die doen zoals Jezus deed.
Ik wil geloven, dat Gods Geest ons zal helpen om zo goede mensen te worden. Ik wil geloven dat het echt niet moeilijk is om vriendelijk te zijn, om te helpen, om geluk te brengen aan de anderen.


Bij een feestelijke viering hoort ook muziek, en daar zorgde het Sint-Elooiskoor voor. Het repertoire was aangepast aan de gelegenheid en dirigent Walter en organist Angelino waren enkele keren naar de school getrokken om de liederen aan te leren. Zo konden koor en kinderen samen het beste van zichzelf geven. En of de communicanten zich lieten horen! Een mooie samenklank van jong en… minder jong.

De communie was een echt gezinsmoment: samen met hun ouders kwamen de communicanten bij de priester om voor het eerst de heilige hostie te ontvangen. Het topmoment van een eucharistie vol vreugde die alle aanwezigen een goed gevoel gaf. Toen pr. Lode bij het einde van de viering aan de communicanten vroeg wat ze het leukste vonden, zei een van de kinderen spontaan: “Alles!”. Een beter antwoord kon er niet gegeven worden. Dat alles zo goed meeviel is op de eerste plaats de verdienste van de juffen Mia en Caroline. Met hart en ziel bereiden zij elk jaar hun leerlingen voor op dit belangrijk moment. Collega's van de school droegen hun steentje bij (o.a. juf Emmeline die ons de prachtige foto's bezorgde). Ook Jes verdient een pluim: zij zorgde er voor dat de samenwerking van school en parochie zoals vanouds uitstekend verliep.

Eerste communie en vormsel De Brug

In de meimaand volgen de communie- en vormselvieringen elkaar vlug op.  De vieringen voor de leerlingen van De Brug vonden plaats op zaterdag 9 mei.

De mooiste vis


In de voormiddag was er de viering van de eerste communie. Vooraan in de kerk was een mooie blauwe zee uitgebeeld met enkele kleurrijke visjes. Maar de mooiste en gelukkigste 'visjes' stonden vol ongeduld achteraan in de kerk klaar voor het grote moment: Soraia, Bradley, Jamie en Denisa. Na het welkom van pr. Lode Vandeputte heetten ook de kinderen iedereen welkom.
In de woorddienst werd het thema van de viering uitgewerkt in een verhaal, verteld en uitgebeeld door de kinderen en de juffen.
De mooie vis Regenboogje is heel trots op zijn glanzende schubben. Als andere vissen vragen om samen te spelen wijst hij hen hooghartig af. Een jong visje dat het waagt om te vragen of hij niet van Regenboogjes schubben krijgt, wordt brutaal weggestuurd. Vanaf dat moment wil niemand nog iets met Regenboogje te maken hebben en wordt hij de eenzaamste vis van de zee, en dat maakt hem erg verdrietig.
Dit eerste deel van het verhaal werd door pr. Lode geduid: het is niet eenvoudig om samen te leven en met elkaar te delen, en als dat niet lukt hebben we daar soms spijt van.
Maar het verhaal ging verder. Regenboogje vraagt raad aan Octopus de inktvis, en die zegt hem dat hij elke vis een van zijn schubben moet geven. Regenboogje aarzelt nog, want hij denkt dat hij echt niet zonder zijn schitterende schubben kan. Maar uiteindelijk doet hij het toch, en hoe meer hij weggeeft, hoe vrolijker en gelukkiger hij wordt.
De levensles van dit verhaal: we worden mooiere mensen als we delen, samenwerken, iets weggeven.
Als voorbereiding op hun communie hadden de kinderen dan ook hun best gedaan om te delen, samen te spelen, te troosten, te helpen,… Daarmee hadden ze schubjes verdiend waarmee ze zelf een visje mochten versieren.
Dit verhaal zette ons op weg naar de dienst van de tafel en de communie, want daarin gedenken we hoe ook Jezus deelde. Priester Lode sprak met de kinderen ook over feesten. Hij liet de kinderen vertellen wat we zoal nodig hebben om te feesten: brood, wijn, kaarsen, bloemen, muziek.
Als bekroning van al dat mooi voorbereidend werk kwam dan het grote moment waarop de kinderen voor het eerst de heilige communie mochten ontvangen.

Op het goede spoor


"Op het goede spoor" was het thema van de vormselviering, en dat was ook mooi uitgebeeld: in het koor zagen we een trein met daarop de foto's van de negen vormelingen. Ook nu werd het weer een viering vol creativiteit, waarin de vormelingen zelf ruimschoots aan bod kwamen. Zo beeldden ze zelf het evangelie uit, waarin het verhaal van de roeping van de apostelen door Jezus werd verteld.
Pr. Antoon Vandeputte legde het verband tussen dit evangelie en het vormsel: "Twaalf mensen werden vrienden van Jezus. Ze lieten alles wat ze hadden achter om Hem te volgen. Ze kozen er voor te leven zoals Hij. Vandaag worden ook wij uitgenodigd voor Hem te kiezen en net zoals Jezus licht te brengen voor andere mensen." Dan volgde de handoplegging en werd aan de negen jongeren het vormsel toegediend: Nathan Cnudde, Clťment Deraedt, Kobe Dewinter, Tjark Elisa, Kevyn Fisher, Kevin Mathieu, Alisa Tovmasyan, Melissa Vanhuele, Jeffrey Vanneste.
Met het lied "Op het goede spoor" werd dit plechtig moment bezegeld:
Dit is wat we willen, 't is een pracht van een feest.
Wij zijn nu veel sterker door de kracht van de Geest.
En zo gaan wij door, op het goede spoor!

Een bijzondere gast


Op 12 mei was de Sint-Amandsbasisschool Noord weer te gast in onze kerk voor een schoolviering. De viering stond in het teken van “Maria, moeder met een warm hart”. Er werd dank gezegd om Maria, een sterke vrouw, lief en zorgzaam, behulpzaam en trouw, die iedereen moed en troost brengt en laat voelen: je bent niet alleen.
Priester Geert had deze keer een bijzondere gast meegebracht: Ivan Santini, de spits van KV Kortrijk. Je kunt je voorstellen dat de populaire voetballer op een enthousiast onthaal kon rekenen.
Ivan Santini is een Kroaat die sinds 2013 voor de Kortrijkse eersteklasseclub uitkomt en daar regelmatig scoort. Maar hij is ook een gelovige jongeman die graag over zijn geloof getuigt. Hij gaat vaak naar de eucharistie en neemt elke dag tijd om te bidden, om stil te vallen, om te mediteren, om dichter bij God te komen.
Ivan Santini maakte indruk met zijn getuigenis. En natuurlijk wou iedereen met hem op de foto.

Moederdag en dankviering vormsel


Een week na de vormselviering waren de vormelingen opnieuw uitgenodigd naar de zondagseucharistie. Het is een goede gewoonte om dank te zeggen voor de genade van het sacrament van de Heilige Geest. In het vergevingsmoment werden vier houdingen naar voor gebracht waar wij het vaak moeilijk mee hebben: delen, want het kost ons moeite om met anderen te delen; aandacht, die we vooral voor onszelf hebben en te weinig voor anderen; nederigheid, want ons klein maken voor anderen doen we niet graag; en kracht, want we steunen te veel op eigen kracht en vertrouwen te weinig op God. De eerste letters van de woorden delen, aandacht, nederigheid en kracht vormden het woord dank: dank om samen eucharistie te vieren, het grote dankmoment van iedere zondag. Ook in de voorbeden werd dank gezegd: voor de ouders, die hun kinderen begeleiden in hun groei naar volwassenheid, voor alle gelovigen die de vormelingen door hun gebed steunden, voor de catechisten met hun onvermoeibare inzet en geduld, en in deze meimaand bijzonder voo r alle moeders en voor moeder Maria, die onze gezinnen beschermt.

De dankviering viel samen met Moederdag, en er waren dan ook attenties voor de moeders en alle vrouwen die voor anderen zorgen. Het Sint-Elooiskoor zong naast mooie Marialiederen ook enkele liederen speciaal voor de moeders. Vooral het populaire “Mooi zijn ze allen, de moeders der wereld” viel bijzonder in de smaak. Ook pr. Mark Delrue las het mooie gedicht “Moeder, waar zijt gij?” van Hubert van Herreweghen:
Moeder, waar zijt gij? Gij hadt
altijd antwoord op mijn vragen,
gij wist waarom dit en dat,
waarom als wij samenlagen
in bed en naar boven zagen,
de kabouter vleugels had.


Na de viering was er voor de moeders nog een klein geschenkje en voor iedereen een gezellige receptie.

Verbonden met Jezus dragen wij vrucht


De foto's bij dit artikel werden welwillend ter beschikking gesteld door Fotografie Glorieux Kuurne, waarvoor dank.

Op 3 mei was de grote dag voor onze vormelingen eindelijk aangebroken. Voor aanvang van de vormselviering was het zoals ieder jaar een hele drukte: familieleden zochten een goed plaatsje uit, de catechisten controleerden een laatste keer of al het nodige materiaal op de juiste plaats lag, de fotograaf zorgde voor een mooie groepsfoto, Domino stelde zich op in het hoogkoor. Toen de vormelingen achteraan in de kerk gingen postvatten, viel het geroezemoes stil. Iedereen voelde aan: dit is toch wel een bijzonder moment in het leven van deze jonge mensen. Terwijl instrumentale muziek klonk stapten de vormelingen naar voor, waar vormheer Marc Van Eenoo hen met een brede glimlach stond op te wachten, in het gezelschap van priester Geert en diaken Dirk Vergote. De vormelingen droegen een takje druiven in de handen, een symbool waarvan de betekenis verder in de viering zou duidelijk worden. Zij hadden ook een paneel bij met daarop de thema's die in de vormselcatechese aan bod waren gekomen. Het herinnerde ons eraan da t het vormsel niet een kwestie is van ťťn mooie viering, maar dat het het eindpunt is van een tocht, waarop de catechisten aan de vormelingen een rijke geloofs-bagage hebben meegegeven.

In het evangelie van deze vijfde paaszondag hoorden we hoe Jezus tot zijn apostelen zegt: “Ik ben de wijnstok en jullie zijn de ranken.” Het evangelie werd door de vormelingen symbolisch voorgesteld: op een wijnrank werden de druiventrossen aangebracht, die de vormelingen bij de intrede meedroegen. Bij het einde van de lezing werd een spandoek ontvouwd dat de boodschap van dit evangelie treffend samenvatte: Verbonden met Jezus dragen wij vrucht.

In de homilie illustreerde de vormheer de stap die de vormelingen op deze dag zetten met drie vergelijkingen. Eerst had hij het over bruggen, met een knipoog naar de vele nieuwe bruggen die Kortrijk rijk is. Bruggen dienen om mensen te verbinden. Waar oorlog is worden bruggen opgeblazen, zodat de mensen van elkaar afgescheiden worden. Tijdens het stuk levensweg dat de vormelingen al hebben afgelegd hebben mensen voor hen bruggen gebouwd. Maar nu moeten ze zelf de stap zetten en naar de overkant gaan. Inspelend op het thema van de viering “Jezus, de gps van ons leven”, illustreerde de vormheer op een tweede manier dat de vormelingen voortaan zelf keuzes moeten maken. Als je eenmaal je bestemming in een gps hebt ingegeven, zoekt het toestel voor jou de beste weg uit. Maar toch moet je ook zelf beslissingen nemen, want er zijn al eens onvoorziene hindernissen zoals omleidingen. Tot slot ging E. H. Van Eenoo ook in op het evangelie over de ware wijnstok. Een wijnstok ziet er een groot deel van het jaar dor uit, j e kunt nauwelijks geloven dat hij vruchten zal geven. Maar dan komt hij toch tot bloei. Ook dat gaat echter niet vanzelf: het vraagt heel wat menselijke inspanningen om de oogst rijk te maken.

Nadat de vormelingen hun doopbeloften hadden hernieuwd, volgde het kernmoment van de viering. Onder begeleiding van peter of meter kwamen ze een voor een bij de vormheer, die hun naam noemde en hen zalfde met “het zegel van de Heilige Geest, de gave Gods”. Wij noemen ook hier hun namen:
Nikita Adyns, Mario Daoud, Victor De Rycke, Tanguy Demuynck, Rachel Lecot, Aline Vandelannoote, Louise Van de Velde, Amber Vanneste, Xander Vanneste, Lucas Zerabruk.

De vormelingen maakten indruk door de vlotte en stijlvolle manier waarop zij aan de viering deelnamen: het voorlezen van teksten, het aanbrengen van symbolen en van offergaven, het dragen van het licht,… het gebeurde allemaal rustig en eerbiedig. Dat de goede voorbereiding ook hierin een belangrijke rol speelde hoeft geen betoog.

Bij het einde van de plechtigheid waren dankwoorden op hun plaats. De vormelingen dankten hun ouders, peters en meters, de vormheer en de catechisten. Diaken Dirk sloot zich daarbij aan, dankte ook Domino voor de prachtige muzikale ondersteuning en bracht een hartelijke groet over van pr. NoŽl, die in gedachten en gebed met de vormelingen verbonden was.
Met een swingend “Let it shine” werd de viering afgerond.

Vormselwake


Op zondag 26 april, een week voor de vormselviering, werd in de eucharistie de vormselwake gehouden. Een laatste moment van bezinning, waarin op zoek werd gegaan naar de betekenis van de symbolen van het vormsel. De stoelen waren opgesteld in lange rijen, evenwijdig met de middengang. In het midden wees een touw, omzoomd door kaarsjes, langs vijf manden de weg naar het altaar. Elke mand bevatte een belangrijk symbool. Uit de eerste mand kwam een bellenblazer tevoorschijn, een originele manier om de Geest voor te stellen, die waait waarheen hij wil. De tweede mand bevatte het evangelieboek, waaruit we de Blijde Boodschap mogen horen. In de derde mand was een kruikje met water geplaatst, water waarmee we gedoopt werden en waarmee we ook in deze eucharistie besprenkeld werden. De vierde bevatte olie, waarmee we gezalfd worden bij het doopsel en bij het vormsel. De vijfde mand ten slotte bevatte brood dat gebroken en uitgedeeld werd, het symbool van de eucharistie.

Voor de vormelingen is het niet alleen belangrijk dat ze de symbolen van het vormsel leren kennen, maar ook dat er mensen zijn die hen vergezellen op weg naar dat vormsel. Daarom werden de kaarsjes die voerden van het ene naar het andere symbool telkens door zo iemand aangestoken: een priester, een catechist, een ouder, een meter en een misdienaar (als vertegenwoordiger van de hele geloofsgemeenschap).

Bijzonder aan deze vormselwake was dat ze gepaard ging met het doopsel van de jonge Jamie Declercq. De verschillende onderdelen van het doopritueel kwamen dan ook in deze vormselwake aan bod: de besprenkeling met water, de zalving met olie, de geloofsbelijdenis, het nemen van licht aan de paaskaars. Voor Jamie, die ook regelmatig misdienaar is in de zondagsmis, was het dubbel feest, want na zijn doopsel mocht hij in deze eucharistie ook voor de eerste keer de heilige communie ontvangen. Proficiat!

Aan het einde van de viering, die met sfeervolle muziek werd omkaderd door Domino, werden de noveenkaarsen gezegend. Elke vormeling kreeg er een mee om in de laatste dagen voor het vormsel “het licht brandend te houden”.
Voor alle aanwezigen was deze vormselwake eens te meer een illustratie van de manier waarop onze catechisten Annelore, Maud en zr. Ann de vormelingen hebben begeleid op weg naar het sacrament van de heilige Geest: met veel inzet en creativiteit en met een groot hart voor deze jonge mensen.

Pasen is leven


Zondag 5 april 2015
De zon schijnt. In het park botten de bomen. Een groep kinderen is met de paashaas op weg voor hun paaseierenraap. Overleie maakt zich stilaan op voor de doortocht, straks, van de Ronde van Vlaanderen.
En boven dit alles uit nodigen de feestklokken ons voor de paasmis. Er hangt vreugde in de lucht.
In de kerk voelen we ons welkom. Het is er gezellig druk, het orgel speelt en de mensen stromen toe. De kerk zal vollopen.

Wanneer de intredestoet zich inzet onder het zingen van het intredelied door het St.-Elooiskoor o.l.v. Walter Descodt en met Angelino aan het orgel: 'Christus is verrezen', tellen we zes misdienaars, veel kinderen (toekomstige vormelingen en communicanten die licht dragen), de priesters Geert en Flor en diaken Dirk.
Priester Geert begroet ons met 'Goede vrienden', wenst ons 'Zalig Pasen' en herinnert ons aan onze verbondenheid met de wereldkerk, met priester NoŽl en met allen die er niet kunnen bij zijn.
In de inleiding, uitgesproken door Zuster Overste Liesbeth, horen we wat Pasen betekent: 'Pasen is leven. Pasen is zelf leven. Pasen is uit het graf komen.' Als we onze schuld belijden, laten we Christus binnen in de stilte van ons hart. Als 'Gloria' zingt het koor 'Mensen onderweg / Glory, Glory allelluia' Mensen onderweg, de wereld wacht met ongeduld, krotten worden huizen, lege handen weer gevuld.
Priester Geert kondigt de Dienst van het Woord aan. Mensen zijn op zoek naar waar Jezus is.
Zuster Overste leest uit de Handelingen van de Apostelen. Van Hem (Jezus van Nazareth) leggen alle profeten het getuigenis af, dat ieder die in Hem gelooft door zijn Naam vergiffenis van zonden ontvangt. Het koor heft het loflied' Looft God de Heer' aan. Halleluia, halleluia, halleluia.
Diaken Dirk Vergote leest uit het Evangelie van Johannes. Toen ging ook de andere leerling (Johannes) die het eerst bij het graf was aangekomen naar binnen: hij zag en geloofde.

De homilie (preek) vat diaken Dirk aan met: 'Broeders en zusters, we vieren vandaag het mooiste feest van het Kerkelijk Jaar.' Het is ook een ambivalent feest, een vieren van contrasten. Jezus had het gezag uitgedaagd. Hebben wij daar nu nog iets mee te maken? Om over na te denken... Een tegenstander van Poetin werd neergekogeld, de directeur van de opera van Moskou werd ontslagen na een klacht van de orthodoxe kerk omwille van een vrije interpretatie van een opera van Wagner over de bekoringen van Jezus, in Saudi-ArabiŽ sluit men iemand op die op zijn blog gewaagt over godsdienstvrijheid,… Pasen is het feest van het leven, van de vrijheid, van de menselijke kracht tot verandering en opstanding. Het feest van een God die voor ons blijft zorgen, zelfs als alles menselijk gezien verloren lijkt.
Het belangrijkste is niet wat er echt gebeurde, maar dat de leerlingen met Pasen veranderden. Ze lopen niet meer weg. Pasen is Jezus verkondigen als de Heer die leeft en in zijn spoor mensen laten recht krabbelen, rechtstaan en weer op weg sturen, hun eigen, nieuw leven tegemoet. Jezus herkennen in mensen. Diaken Dirk eindigt met een citaat (uit De Standaard) van rector Rik Torfs: “Eigenlijk groeit mijn religieuze belangstelling omdat religie de ijzeren logica doorbreekt die ons leven verwoest. (…) Geef mij dan maar wijlen Jezus Christus. Bemin uw vijanden. De laatsten zullen de eersten zijn.”
De Heer is opgestaan. De Heer is waarlijk opgestaan. Halleluia.

Hierna staan we met zijn allen op. De bij het binnenkomen gekregen kaarsen worden aangestoken. Het licht van de paaskaars wordt doorgegeven. We belijden ons geloof en de priester zegent ons met wijwater.
De omhaling tijdens de offerande is voor Broederlijk Delen (Peru). Dat het licht in ons mag blijven branden, 't laaiend vuur, het dove niet. Wij bidden mee het gebed over de gaven van brood en wijn: 'Doe nu het teken van uw verrijzenis: breek het brood en deel de wijn zodat ook wij leven in overvloed.' Na de consecratie zingen we volmondig: “De Heer is waarlijk opgestaan!”. We bidden mee met priester Flor en priester Geert. We delen het lichaam en bloed van Jezus. We bidden voor de zieken, de overledenen, voor priester NoŽl, de vormelingen, de communicanten, de armen. We prijzen en loven de Heer voor tijd en eeuwigheid.

Bij het bidden van het onzevader, dat mooiste gebed, staan kinderen mee rond het altaar. Een frÍle stem leest de vredeswens ('Vrede is sterker dan de dood.') en we geven elkaar een gulle hand met een geprevelde wens en een glimlach. Mijn hart gaat even wat sneller slaan.
De priester nodigt ons uit voor de communie. Dit is geen sprookje, niet iets van vroeger, maar van nu en altijd.
Voor de slotzegen dankt priester Geert iedereen die heeft meegeholpen om de voorbije Goede Week zo goed te laten verlopen als ze verlopen is. Vandaag dankt hij in het bijzonder het St.-Elooiskoor dat steeds paraat is. Applaus.
Over priester NoŽl kan hij meedelen dat de operatie geslaagd is, dat hij nog twee weken ziekenhuis voor de boeg heeft en dat we hoopvol en gelovig mogen uitzien naar de toekomst.
Na de zegen, zingt het koor het opwekkende slotlied: 'Juicht nu en jubel!'.
Laat ons allen jubelen, jubelen met blijde stem.
- Bij het buitengaan: vele opgewekte stemmen en een paar lekkere chocoladen paaseitjes ...
(A.S.)

'Een dood - lopende weg wordt een pad van hoop.'
Zalig Pasen!
(Dr. Stefaan Franco, pr.)

Witte Donderdag en Goede Vrijdag


Op Witte Donderdag en Goede Vrijdag mochten we in onze Sint-Elooiskerk ingetogen vieringen meemaken waarin het Laatste Avondmaal en de kruisweg van Jezus werden herdacht. We roepen de sfeer van deze vieringen nog even terug op met enkele beelden van de voetwassing, de ziekenzalving, de aanbidding van het heilig sacrament en de kruishulde.

Waardevolle tradities



De Goede Week is vol van eeuwenoude rituelen die we alleen in deze periode van het kerkelijk jaar kunnen meemaken. Ze herinneren ons stuk voor stuk aan de laatste levensdagen van Jezus Christus: de palmprocessie op Palmzondag, de voetwassing op Witte Donderdag, de kruisweg op Goede Vrijdag. Ook de palmzondagviering in de Sint-Elooiskerk wordt gekenmerkt door een aantal waardevolle tradities.

De eerste traditie is die van de palmprocessie. Na de zegening van de palm achteraan de kerk gaat het in stoet naar voor. De grote wuivende palmtakken tonen iets van het triomfantelijke waarmee de intocht van Jezus door het evangelie beschreven wordt. Maar vooraan in het hoogkoor worden we meteen geconfronteerd met de dramatiek van de Goede Week: de palmtakken worden aan de voet van het grote kruisbeeld gelegd.

De tweede traditie is de voorlezing van het passieverhaal. Omdat dit het "lang evangelie" is, zoals de volksmond zegt, vallen een aantal vaste onderdelen van de liturgie weg, zoals de schuldbelijdenis en het credo. Maar is dat alles niet in het lijdensverhaal vervat? Is het berouw van Petrus na zijn drievoudige verloochening geen kyrie? Is het woord van de honderdman "Waarlijk, Hij was een zoon van God" geen geloofsbelijdenis?

Een derde traditie is eigen aan onze Sint-Elooisparochie: tijdens de voorlezing van het lijdensverhaal kunnen we luisteren naar koralen uit een van de passies van Bach, gezongen door het Kortrijks gemengd koor Altra Voce o.l.v. Sabine Haenebalcke. We kunnen gerust van een traditie spreken, want het is al sinds 2003 dat de palmzondagviering in onze kerk op deze bijzondere wijze wordt opgeluisterd. Waar de vorige jaren de koralen uit de Johannespassie werden gezongen (ook dit jaar hoorden we hieruit het begin- en slotkoraal), konden we deze keer genieten van de koralen uit de Mattheuspassie. Dat deze gezangen zoveel mensen aanspreken is niet te verwonderen. Ze hebben prachtige, gedragen melodieŽn - de bekendste (weliswaar niet door Bach zelf gecomponeerd) wordt bij ons vaak gezongen met de tekst "O hoofd vol bloed en wonden". Je hoeft geen doorwinterde muziekkenner zijn om er te kunnen van genieten. Koralen ontstonden in de periode van de Reformatie (zestiende eeuw) en waren oorspronkelijk bestemd om door alle kerkgangers samen gezongen te worden, en dus hadden ze een goed in het oor liggende melodie die gemakkelijk mee te zingen was.

Een vierde traditie is in onze kerk nog maar enkele jaren oud, maar toch al goed ingeburgerd: tijdens de voorlezing van het passieverhaal kunnen de vormelingen en andere kinderen in de sacristie terecht voor een aangepaste woorddienst. De vormselcatechisten zorgen ervoor, aan de hand van mooie foto's van een kruisweg, dat de kinderen het lijdensverhaal op hun eigen niveau leren kennen.

En tot slot is er de traditie van de palmtakjes, die na de palmzondagviering mee naar huis kunnen genomen worden om bij het kruisbeeld te plaatsen. De gretigheid waarmee sommigen in de manden met takjes graaien, illustreert hoe belangrijk men het vindt deze traditie in ere te houden. Terecht, want een palmtakje is als het ware een accent dat op het kruisbeeld wordt geplaatst. Waar het kruisbeeld ons herinnert aan lijden en dood, wijst het palmtakje erop dat uiteindelijk het leven overwint.

Geef mij een nieuw hart


Op onze vastentocht naar Pasen is verzoening een belangrijke stap. In de veertigdagentijd proberen we een innerlijke ommekeer tot stand te brengen op het vlak van soberheid, stilte en solidariteit. Als we ons in onszelf keren worden we geconfronteerd met onze eigen zwakheden en tekortkomingen. Het is belangrijk dat we op dat moment een teken van vergeving kunnen krijgen, en een blijde boodschap van hoop en vernieuwing horen.

Daarom wordt elk jaar tijdens de vasten een verzoeningsviering gehouden. De federale verzoeningsviering op 25 maart in de Sint-Elooiskerk werd voorbereid door de vormselcatechisten. De vormelingen van beide parochies waren aanwezig, want ook in hun voorbereiding op het vormsel is verzoening en vergeving een belangrijke stap.

Het evangelie van ZacheŁs was de leidraad tijdens deze viering. ZacheŁs, de tollenaar, alomgekend als een afperser, laat uiteindelijk Jezus toe in zijn leven en wordt Zijn gulhartige volgeling. Het aangrijpende evangelieverhaal van ZachŽus werd door de vormelingen met overtuiging tot leven gebracht. De figuur van ZacheŁs geeft dan ook heel wat inspiratie om onze eigen kleinheid te overwegen. Zo klonk het in de schuldbelijdenis:

ZacheŁs was klein van gestalte. Jezus, wij hebben veel moeite om ons klein te maken om U binnen te laten in ons leven.
ZacheŁs klom in een vijgenboom. Jezus, laat ons niet vanuit de hoogte neerzien op de andere, maar laat ons met een eenvoudig hart alle mensen beminnen.
ZacheŁs gaf de helft van alles aan de armen. Jezus, neem dat stenen hart van mij weg, om de armen in onze omgeving een warm hart toe te dragen.

Ook het gekende lied "Geef mij een hart", gezongen door het Sint-Elooiksoor, bleek wonderwel bij een verzoeningsviering te passen. In elke strofe vragen we de Heer onze zwakheid weg te nemen. Het is telkens een erkenning van zwakheid, maar ook een uiting van hoop op vernieuwing:

Heer, neem dat stenen hart toch van mij weg, geef mij een nieuw en levend hart.
Heer, neem dat trotse hart toch van mij weg, geef mij een nieuw eenvoudig hart.
Heer, neem dat zwakke hart toch van mij weg, geef mij een nieuw en moedig hart.
Heer, neem dat koude hart toch van mij weg, geef mij een nieuw beminnend hart.

De aanwezigen kregen dan de gelegenheid tot persoonlijke biecht bij een van de aanwezige priesters, of ze konden hetgeen hun hart bezwaart op een briefje schrijven en het in de symbolische woestijn vooraan de kerk achterlaten. Deze briefjes worden dan in de paaswake verbrand, in hetzelfde vuur waarmee ook het licht van de nieuwe paaskaars wordt aangestoken.
Daarna kon iedereen als teken van verzoening een hartje kleven op een paneel met het woord van Jezus "Bemin je naaste met heel je hart".

Na het vergevingsgebed, het onzevader en het slotlied werd de viering besloten met deze mooie wens: "Mogen we zoals ZacheŁs, Jezus in ons hart laten te gast zijn, zodat Hij ons kan voorgaan op de weg doorheen het kruis naar het licht van Pasen."

Instapviering eerste communie


In de eucharistie van 15 maart waren ook de zes eerstecommunicanten aanwezig. Na de homilie werden ze door pr. Geert naar voor geroepen en aan de kerkgangers voorgesteld. Ze hadden een kruisje bij dat ze zelf versierd hadden met bloemen, dieren of een regenboog. De kruisjes werden gezegend en zullen de kinderen helpen om regelmatig te denken aan Jezus en aan de grote dag van hun eerste communie. Pr. Geert had ook lof voor de juffen Caroline en Mia die de kinderen zo goed voorbereiden en voor Jes die voor de goede contacten van de parochie met de school zorgt.

De kunst om de zon te doen schijnen


Soberheid is altijd een centrale waarde van de vasten geweest. Vroeger moesten daarvoor een aantal strikte regels gevolgd worden, zoals het vleesderven op woensdag en vrijdag. Daarnaast kon iedereen nog persoonlijke inspanningen doen ("verstervingen") om van de vasten echt een tijd van versobering te maken. Voor kinderen was dat veelal het opsparen van snoepjes. Sinds het tweede Vaticaans concilie zijn de accenten verschoven. De strikte regels werden losgelaten, en vasten werd niet meer louter toegespitst op het beperken van eten en drinken. Er zijn zoveel andere facetten van ons dagelijks leven waarvoor het goed is af en toe wat soberheid na te streven: tv-kijken, bezig zijn met smartphone en sociale media, om een paar van onze moderne "verslavingen" te noemen.

Maar het concilie legde ook een belangrijke nieuwe klemtoon: de vasten moet niet alleen een periode van soberheid zijn, maar ook van solidariteit. Het heeft geen zin om te werken aan een innerlijke ommekeer, als we daarnaast geen oog hebben voor de noden van de wereld om ons heen. Vandaar dat Broederlijk Delen al een halve eeuw oproept tot solidariteit met de derde wereld. Solidariteit is dan ook een van de kernwoorden (naast soberheid en stilte) waarrond de beleving van de veertigdagentijd in onze federatie wordt uitgewerkt.

Op de vorige parochieraad werd onze aandacht gevestigd op Sunshine4Kids. De Sint-Amandsbasisschool Noord houdt ieder jaar een sobere maaltijd op de laatste vrijdag voor de paasvakantie, en zal de opbrengst deze keer aan dit project schenken. De parochieraad besloot meteen om zich bij deze actie aan te sluiten. Om te beginnen nodigen we alle parochianen uit om deel te nemen aan de sobere maaltijd op Goede Vrijdag 3 april vanaf 12.10 u. in de refter van de basisschool (ingang Kollegestraat). Verder besloten we ook iemand van de vzw uit te nodigen naar de zondagsmis om uitleg te geven over doel en werking van Sunshine4Kids, en de opbrengst van de eerste vastenomhaling aan dit werk te schenken.

Er zijn nog redenen om ons al parochie aangesproken te voelen door dit project. De initiatiefneemster, Pascale Perneel, gaf meer dan twintig jaar les in De Brug. Het logo van de vzw werd ontworpen door leerlingen van De Brug. Ook de basisschool op onze zusterparochie Sint-Pius X voerde in het verleden al actie voor Sunshine4Kids. Pascale Perneel zei dan ook bij het begin van haar getuigenis dat naar Sint-Elooi komen voor haar een beetje thuiskomen was.

Het project Sunshine4Kids werd opgestart nadat zij een paar keer naar Kenia was geweest. Zij werd er getroffen door de omstandigheden waarin er les werd gegeven, maar ook aangenaam verrast door het enthousiasme en de onophoudelijke inzet van de leerkrachten. 'Als leerkracht, en na 23 jaar lesgeven in het buitengewoon onderwijs, kon ik niet anders dan proberen om me in te zetten voor deze kinderen en hun leraars.' In 2010 werd de vzw opgericht, die als doelstellingen heeft:
- aankopen van schoolmateriaal: boeken, banken, kasten, schrijfgerei,…
- indien nodig zorgen voor het levensnoodzakelijke water
- helpen bij het didactisch-pedagogische
- verbeteren van infrastructuur door het bouwen/schilderen/herstellen van klaslokalen, keuken, eetzaal, toiletten…
- begeleiden van studenten en vrijwilligers die in ťťn van de schooltjes willen werken.
Op die manier worden momenteel twaalf scholen in Kenia geholpen. Sunshine4Kids zorgt ervoor dat de kinderen goed onderwijs krijgen, maar doet veel meer dan dat: door te zorgen voor goede hygiŽnische omstandigheden bevorderen ze de gezondheid. Bovendien ondersteunen ze de lokale economie: materialen worden zoveel mogelijk ter plaatse aangekocht; meubels laten ze maken door de plaatselijke schrijnwerkers, en als ze in een dorp nieuwe lokalen laten bouwen, vragen ze de aannemers om mensen van het dorp in dienst te nemen.
Op de folder van Sunshine4kids staat de slagzin "The art to bring sunshine", vrij vertaald: de kunst om de zon te doen schijnen. Met hun inzet voor goed onderwijs brengen de vrijwilligers inderdaad zon in het leven van veel mensen.

De uiteenzetting werd geÔllustreerd met beelden van het werk dat in Kenia geleverd werd. Het viel op dat op veel foto's blije mensen te zien waren. Terecht, want het verhaal van Sunshine4Kids is een positief verhaal van ontwikkeling en vooruitgang door solidariteit. Pascale Perneel vertelde tot slot een kleine anekdote waarvan zij zelf in Kenia getuige was. Drie kinderen hadden een muntstukje gevonden en konden daarmee ťťn snoepje kopen. Ze zogen elk om beurten enkele malen aan het snoepje, tot het op was. Een mooie illustratie van hoe de mensen daar met elkaar omgaan: ze hebben niet veel, maar ze zorgen goed voor elkaar en delen alles wat ze hebben. Het getuigenis maakte indruk op alle aanwezigen, wat ook bleek bij de omhaling: onze parochie kon 600 euro schenken aan Sunshine4kids.

www.sunshine4kids.be
Als u financieel wil helpen, kunt u een bijdrage storten op rekeningnr. BE65 7512 0472 4196 van Sunshine4kids vzw

Jezus, de genezende kracht


In de vormselcatechese van 28 februari was het thema: de genezende kracht van Jezus. Er werd uitgegaan van twee Bijbelverhalen over genezing: de genezing van de lamme en de genezing van de blinde BartimeŁs.
De vormelingen konden zelf eens uitproberen wat het betekent met een beperking te moeten leven. Als je een of meerdere ledematen niet mag gebruiken, dan worden alledaagse handelingen, zoals een glas water drinken of je veters knopen, plots heel ingewikkeld. Ook als je niets ziet kom je al vlug in de problemen: zelfs je naam schrijven is dan een hele opgave. Stof tot nadenken dus: als we zelf in zo'n situatie zouden zijn, welke hulp zouden we dan van anderen verwachten? En welke inspanningen willen we zelf leveren om anderen te helpen?

Let it shine


In de krokusvakantie trokken een aantal van onze vormelingen met de catechisten naar de Sint-Pieterskerk in Kuurne voor "Let it shine", een inspirerende voorstelling vol muziek, die jaarlijks voor de vormelingen van het bisdom Brugge wordt georganiseerd.
Voor de aanvang werden enkele liederen aangeleerd. De muzikanten en presentatoren zorgden er voor dat de sfeer er vanaf het begin goed inzat. Maar er waren ook stille momenten waarin gebeden werd of geluisterd naar het EmmaŁs-verhaal. Er waren ook video-getuigenissen, onder meer van topvoetballer Ivan Santini, bekend van KV Kortrijk maar ook van de Sint-Michielsbeweging.
De symbolen van het vormsel, water olie en licht, kregen een belangrijks plaats. Elke parochie had een versierde fles met doopwater meegebracht. Het water werd in een grote vaas gegoten, er kwam olie bovenop en met een wiek en vuur van de paaskaars werd het een mega-kaars. Met het vuur hiervan werden dan weer de Let it shine-kaarsen aangestoken. Elke parochie kreeg zo'n kaars mee als herinnering. De kaars van onze parochie heeft al een plaatsje gekregen in de sacristie, waar ze tijdens de volgende catechesebeurten zal aangestoken worden.
Als apotheose werd het swingende Let it shine-lied gezongen, begeleid door het enthousiaste zwaaien met de "glowsticks" (lichtgevende staafjes).

Aswoensdagviering


De christelijke vasten is een traditie die nog steeds veel mensen aanspreekt, die de laatste jaren ook buiten de kerk een ruimere weerklank vindt. In onze parochie wordt de veertigdagentijd elk jaar ingezet met een gebedsviering in de avond van Aswoensdag. Naast de trouwe parochianen zien we er ook elk jaar veel jonge gezinnen. De vormelingen en eerstecommunicanten worden immers speciaal naar deze viering uitgenodigd. De veertigdagentijd toont niet alleen de weg naar Pasen, het is ook de ideale voorbereidingstijd op het sacrament dat ze over een aantal weken zullen ontvangen.

Op woensdag 18 februari was de kerk dan ook behoorlijk vol toen Walter Deschodt, die de gebedsdienst leidde, de aanwezigen uitnodigde om zich naar het portaal te begeven voor het eerste deel van de viering: de palmverbranding. In een oogwenk vatten de verdroogde takken vuur, een zeer aanschouwelijke illustratie van vergankelijkheid. Vormelingen gooiden elk een tak op het vuur als teken van hun persoonlijk engagement.

De terugkeer in de kerk werd begeleid door "Jezus diep in de woestijn", het eerste van de liederen waarmee het Sint-Elooiskoor de toon zette voor deze ingetogen viering. Vooraan in het hoogkoor stond het houten vastenkruis opgesteld, dat ons herinnerde aan de weg van het lijden die Jezus is moeten gaan. De drie kernwoorden stilte, soberheid en solidariteit, waarrond ook dit jaar de vastenbeleving wordt opgebouwd, werden door een van de kinderen op het kruis aangebracht.

In de homilie beklemtoonde Walter Deschodt dat de vasten een tijd is van ommekeer, een tijd om ons te bevrijden van wat overtollig is. In een maatschappij die wordt gekenmerkt door een niet aflatende stress, biedt de vasten ons de kans om even stil te staan en ons vragen te stellen: stappen wij mee in een wereld waarin technologie steeds meer van onze tijd in beslag neemt? Nemen wij nog de tijd om te luisteren naar andere mensen? Geven wij God nog een plaats in ons leven?

Wanneer gelovigen vroeger met een askruisje werden getekend, kregen zij daarbij altijd een ontnuchterende boodschap te horen: "Gedenk, o mens, dat gij stof zijt en tot stof zult terugkeren.'' In deze viering werd de betekenis van het askruisje op een positieve manier verwoord: "Moge deze as leiden tot nieuw leven met Pasen." Op die manier werd Aswoensdag niet het begin van een sombere periode, maar de eerste stap op weg naar het feest van de verrijzenis.

Op weg naar Pasen



Aangezien het momenteel krokusvakantie is, kwam de Sint-Amandsbasisschool vorige week al naar onze kerk voor een viering in het kader van de vasten. De lezingen brachten ons twee verhalen van bekering.
In de eerste lezing hoorden we het verhaal van Jona. Hij wordt door God naar de zondige stad Ninive gezonden om de inwoners tot een beter leven aan te zetten. Maar omdat hij geen zin heeft om dat te doen, trekt hij per boot naar een heel andere stad. Er ontstaat een vreselijke storm. Hij ziet dat als de bestraffing van zijn ongehoorzaamheid en laat zich door de doodsbange schippers in zee gooien. Daar wordt hij door een grote vis opgeslokt, en drie dagen later aan land weer uitgespuwd. Dit keer trekt hij wel naar Ninive, en het zondige volk wordt zozeer door zijn woorden aangegrepen dat ze met zijn allen een boeteleven beginnen. Daardoor wordt Ninive van de ondergang gered, want God zag dat het goed was.
In het evangelie hoorden we de parabel van de verloren zoon, een van de bekendste en mooiste verhalen van bekering en barmhartigheid.
De vasten is ook een periode van solidariteit, en dat kwam aan bod in een lied van Samson en Gert. Een kinderlied inderdaad, maar met een eenvoudige en trefzeker geformuleerde boodschap.

Er zijn zoveel kleine kinderen
In verre vreemde landen.
Ze staan daar langs de weg
Ze staan met lege handen
Ze hebben honger
...

We moeten samen delen, samen delen
Alle werelddelen moeten samen delen
Samen delen, samen delen
Alles wat we hebben samen delen

Dank om het nieuwe leven


Veertig dagen na Kerstmis viert de Kerk het feest van de opdracht van Jezus in de tempel. Naar het voorbeeld van Jozef en Maria, die met Jezus naar de tempel gingen, worden ieder jaar de ouders, die het afgelopen jaar een kind lieten dopen, naar de kerk uitgenodigd. Deze mooie viering vond in onze kerk dit jaar plaats op zondag 1 februari (de dag voor Onze-Lieve-Vrouw Lichtmis, dat op 2 februari valt). Vrijwel alle betrokken gezinnen hadden positief gereageerd op de uitnodiging. Dat is vooral te danken aan het sterke engagement waarmee het diakengezin Dirk Vergote - Kris Tandt de doopselpastoraal van onze parochie behartigt. Jammer genoeg moesten sommigen verstek laten gaan omwille van winterse gezondheidsperikelen, maar er was toch een mooie groep gezinnen aanwezig. De viering had dan ook een echt familiaal karakter. Pr. Geert stelde de ouders meteen gerust: als de kleintjes eens rondlopen of wat lawaai maken, maak je geen zorgen, we kunnen daar tegen.

De viering van Onze-Lieve-Vrouw Lichtmis gaat traditioneel gepaard met een lichtprocessie. De verre oorsprong van dit gebruik is te vinden in de heidense lichtfeesten die rond deze tijd van het jaar werden gehouden, op het moment dat de dagen opvallend vlug beginnen te lengen en de donkerte van de winter overwonnen is.
Dit feest van het licht heeft echter voor christenen een veel diepere betekenis, zoals we in de inleidende tekst konden horen:
"Bij elk doopsel steken we de doopkaars aan door licht te nemen van deze paaskaars. Zo drukken we uit dat het Jezus is die zijn licht doorgeeft aan ons en licht wil brengen in ons bestaan. Hij wil ons zegenen met licht en warmte.
Laten wij in deze viering bidden dat het vuur van het geloof in ons mag blijven branden, en dat wij, naar het voorbeeld van Jezus, licht en warmte mogen uitstralen."

De foto's bij dit artikel geven een beeld van de vele mooie momenten in deze viering: de lichtprocessie, de zegening van de kinderen, het Effeta-gebed, het uitdelen van de doopkruikjes. Dit alles zorgt ervoor dat de aanwezige gezinnen zich echt aangesproken en betrokken voelen.
Het Sint-Elooiskoor droeg zijn steentje bij om er een feestelijke viering van te maken en zong op dit feest van Onze-Lieve-Vrouw Lichtmis enkele van de mooiste Marialiederen.

Op stap naar "De Hond in 't Kegelspel"


De vormselcatechese speelt zich niet altijd af binnen de veilige muren van de sacristie. Af en toe trekken onze kandidaat-vormelingen er samen met hun begeleiders op uit, want ook in de buitenwereld zijn voorbeelden te vinden van wat christen zijn kan betekenen. Van zo'n uitstap bezorgden de catechisten ons onderstaand verslag en foto's.

Wij zijn op woensdag 21 januari met de vormelingen en de catechistes naar 'De Hond in 't Kegelspel' geweest. Dit is een grote tearoom die geopend is door mindervalide mensen onder begeleiding. Het is niet zomaar een tearoom, maar je kan er een hele middag spelen op spelletjes gemaakt door mindervalide mensen en dit zowel binnen als buiten.
De spelletjes worden uitgelegd door iemand die daar werkt.
We speelden in twee groepen, de meisjes en de jongens. We hebben veel plezier gemaakt. Na de spelletjes kregen we een pannenkoek en een koud of warm drankje. Het was zeer lekker. Alles werd opgediend door mindervalide mensen.
Vele mensen denken dat mindervaliden niet veel kennen en kunnen. Wel, laat die maar eens een kijkje gaan nemen in 'De Hond in 't Kegelspel', daar zullen ze zien dat dit absoluut niet klopt. Zij kunnen hťťl veel. Doe het hen maar na, die spelletjes maken. Het opdienen verliep ook zeer vlot en heel vriendelijk.
Deze namiddag is zeker voor herhaling vatbaar!
Een dikke pluim voor de mensen van 'De Hond in 't Kegelspel'. Ze doen schitterend werk!

'De Hond in 't Kegelspel' is gelegen aan het Plein 33 in Kortrijk. Net als de ernaast gelegen winkel 'Het andere geschenk' is het een initiatief van vzw den Achtkanter. Den Achtkanter ondersteunt volwassenen met verstandelijke beperkingen en volwassenen met een niet-aangeboren hersenletsel op het vlak van wonen, werken, vrije tijd en relaties. De cafetaria en winkel bieden hen de kans op een volledige integratie in het maatschappelijk leven.
www.achtkanter.be
www.dehondintkegelspel.be

Dit is mijn Zoon, mijn Geest rust nu op Hem


In het begin van het jaar staat het doopsel enkele malen centraal in de liturgie: enkele zondagen geleden vierden we het feest van het doopsel van Jezus, en volgende zondag is het Maria Lichtmis en worden de gezinnen die het afgelopen jaar een kindje lieten dopen uitgenodigd naar de Lichtmisviering. Voor de vormselcatechese was dit dan ook het uitgelezen moment om aandacht te besteden aan het sacrament van het doopsel en aan de betekenis van water als symbool.

Bij het binnenkomen van de sacristie, waar de vormselcatechese meestal plaatsvindt, konden de vormelingen meteen raden waar de catechese zou over gaan: een cd met rustgevende watergeluiden wees hen de weg. Meteen werden ze aan het denken gezet over de betekenis van water. Terwijl ze elk om beurt een glas water in een grote vaas goten, moesten ze een positieve of negatieve eigenschap van water noemen. Met water kun je je dorst lessen, je kunt je er mee wassen en verfrissen, je kunt er mee koken, spelen, vuur blussen. Maar je kunt je ook verslikken in water, je kunt er in verdrinken, het kan overstromingen veroorzaken. Water kan dus leven geven, maar ook vernietigen.

Bij de catechese wordt telkens een tekst uit de Bijbel besproken die bij het thema past. Dit keer was dat het verhaal van Johannes die Jezus doopt. In eigentijdse bewoordingen klonk het zo:
In die dagen trad Johannes de Doper op en sprak er tot de mensen: "Laat jullie dopen met water, zo kan God zien dat je je wilt bekeren en een nieuw leven beginnen."
Nu kwam ook Jezus naar Galilea, naar de Jordaan om er zich te laten dopen door Johannes. Maar Johannes verzette zich er tegen en zei: "Ik zou door U gedoopt moeten worden en U komt naar mij toe!"
Jezus antwoordde: "Het is Gods wil dat het gebeurt."
Samen liepen ze naar de rivier en Johannes doopte Jezus.
Toen Jezus uit het water kwam, klonk plots een klare stem:
"Dit is mijn Zoon, mijn lieve Zoon. Mijn Geest rust nu op Hem.
Zie, Hij zal alles nieuw maken."

Het was ook interessant om het sacrament van het doopsel, zoals het in onze tijd wordt toegediend, van naderbij te bekijken. Veel van de symbolen die bij het doopsel gebruikt worden, vinden we immers terug bij het vormsel: het licht van de paaskaars, de handoplegging, het doopwater, de zalving.
De vormelingen leerden ook de betekenis van een eenvoudig christelijk symbool: een kruisje op het voorhoofd geven of ontvangen. Het betekent dat wij willen doen zoals Jezus: reinigend, verkwikkend, verfrissend water worden voor elkaar en voor alle mensen.

Nieuwjaarsviering


Aan nieuwjaarsvieringen geen gebrek in de maand januari, maar elkaar het beste wensen is iets dat je nooit te veel kan doen. Daarom is een feestelijke eucharistieviering met aansluitende receptie een vast onderdeel van de liturgische kalender bij het begin van een nieuw jaar. Voor Sint-Elooi stond deze viering op 11 januari op de agenda.
Pr. Geert wenste bij het begin van de eucharistie iedereen het beste, mede namens pr. NoŽl die er jammer genoeg niet bij kon zijn. Zoals u in de federale rubriek kon lezen is pr. Geert sinds 1 januari geen pastoor en moderator meer van de Sint-Amandusfederatie, maar hulppriester. De vele taken zijn herschikt en herverdeeld, de lasten hopelijk wat verlicht. De hartelijkheid en betrokkenheid waarmee pr. Geert voorging in de eucharistie was even groot als altijd, niemand had het trouwens anders verwacht.

Op deze zondag vierden we het feest van het doopsel van Jezus. Het evangelie werd in een eigentijdse taal verteld en het werd ook expressief in beeld gebracht door de vormelingen: Jezus die naar Johannes gaat en gedoopt wil worden, Johannes die eerst weigert en vindt dat hij eigenlijk zou moeten gedoopt worden door Jezus, maar dan toch Jezus doopt, waarop een stem weerklinkt: "Dit is de zoon van wie ik houd."

In de homilie beklemtoonde diaken Dirk Vergote dat het doopsel van Jezus een belangrijke periode in zijn leven markeert: het is het begin van zijn openbaar leven. Jezus is zich bewust geworden van zijn unieke relatie met God en van zijn levensroeping. Hij laat alles achter en trekt naar Johannes, die wat vreemde profeet die roept dat de mensen zich moeten bekeren en dat rechtvaardigheid belangrijker is dan regeltjes. De manier waarop Jezus zijn openbaar leven aanvat is merkwaardig: hij gaat niet naar het centrum van de macht, niet naar Rome of Jeruzalem, niet naar de tempel om een offer te brengen en zich te laten zegenen door de priesters. Hij gaat gewoon in de rij staan tussen zondaars en sukkelaars. Daar is hij op zijn plaats, want hij is iemand die mensen komt bevrijden. En dan scheurt de hemel open en zegt God: "Dit is mijn zoon, mijn veelgeliefde."
Bij dit feest van het doopsel van Jezus, aldus diaken Dirk, vieren we ook een beetje ons eigen doopsel. We mogen ons weer bewust worden van wat het betekent christen te zijn. Christen zijn betekent in de rij gaan staan en weten: ik ben niet beter dan de anderen. Het betekent mensen bevrijden door op te komen voor het kleine, het kwetsbare. Het betekent opkijken naar de hemel en luisteren naar de stem van God die zegt: "Jullie zijn mijn kinderen waarvan ik altijd zal blijven houden."
Als bevestiging van het doopsel werden de gelovigen na de homilie met wijwater besprenkeld en werd het credo gezegd.

Bij het einde van de viering werd er nog een mooi nieuwjaarscadeau weggeschonken. Achilles Surinx kon het goede nieuws melden dat de kerstsamenzang "U zijt wellekome" die het Davidsfonds op 26 december in onze kerk had gehouden (met ons eigen Sint-Elooiskoor, dat ook in deze nieuwjaarsviering weer enthousiast van de partij was) niet alleen aan de talrijke aanwezigen veel kerstvreugde had bezorgd, maar dat de vrijwillige bijdragen de mooie som van afgerond 600 euro hadden opgeleverd. Zo konden de vertegenwoordigers van Armenzorg Emmanuel en De Kier elk 300 euro in ontvangst nemen voor hun waardevol werk.

De aanwezigen kregen meteen nog een gelegenheid om een goed werk te steunen. Tijdens de aangename receptie die de nieuwjaarsviering afrondde, brachten de jonge vrijwilligers van Vredeseilanden vlot hun balpennen en sleutelhangers aan de man.
Vredeseilanden werd gesticht door pater Dominique Pire, die in 1958 de Nobelprijs voor de Vrede kreeg voor zijn werk met vluchtelingen en oorlogsslachtoffers van Wereldoorlog II en voor het belang dat hij hechtte aan constructieve dialoog en conflictpreventie. De huidige missie van Vredeseilanden is bijdragen aan betere levensomstandigheden voor boerenfamilies in Noord en Zuid, waarbij het verwerven van een inkomen uit duurzame landbouw centraal staat.