Vasthouden en loslaten

Vastenconferentie met abt Manu Van Hecke - 26 maart 2009

Een initiatief om in ere te houden. Elk jaar een vastenverdiepingsconferentie. Even stilstaan midden het leven. In zichzelf afdalen. ‘Ommekeer’ bewerken. In zijn eenvoudig, maar zo diep gravende conferentie vertrok Abt Manu Van Hecke van twee begrippen: vasten en boeten. Begrippen die niet meer “in” klinken, maar die de abt terugbracht tot hun ware diepe kern.

In vasten wortelt het begrip “vasthouden”. Stevig omklemmen. Hier dan in de betekenis van Jezus Christus vasthouden. Dit is de essentie van wij, die onszelf christen noemen: teruggaan naar Christus zelf. Vasthouden door los te laten. En dit loslaten steekt dan in het woord boeten.

Boeten betekent in zijn oorspronkelijke betekenis: de visnetten die door de visvangst “gatig” zijn geworden, herstellen. Precies dit herstellen van de relatie met Christus veronderstelt een loslaten. Loslaten van zovele dingen die ons afleiden van de weg die Christus voor ons heeft uitgetekend. Die weg heeft drie kruispunten: God, de andere en onszelf.
Die drie relaties verfrissend evenwichtig menselijk kunnen uitbouwen, is de ware inzet van de veertigdagentijd.

De relatie met God, de maillijn met Hem, ligt in het gebed. Elk moet daaraan zijn eigen uitdrukking kunnen geven. Een persoonlijke relatie met God vraagt een persoonlijk gebed. Een kind-vader relatie, kind in de betekenis van zoon of dochter van... Een levenslange relatie die door vele zonnen en stormen heen moet.

De relatie met de andere, daarin ligt het actieveld van de doe-christen. Daarin situeert zich ook Broederlijk Delen en de hele christelijke caritas. Een christen heeft een in-grijp-taak in deze wereld.

Een derde relatievorm is de vrede met onszelf. Als wij niet echt “in onszelf” zijn, in onszelf wonen, zullen beide vorige relaties niet zo gemakkelijk zijn. Onze eigen kwetsuren moeten wij in relatie met God en de andere kunnen laten helen.
De diepe kern van die relatie met onszelf ligt dan in het vasten. Het loslaten van banden die onszelf verhinderen echt “eigenlijk” te zijn.

Geschreven woorden drukken echter niet de sfeer uit die de abt in zijn woorden legde. Een sfeer van blije, bescheiden, serene intimiteit en religiositeit. Een wonder van woorden, zo kon je die avond op 26 maart in de Sint-Pius X-kerk omschrijven. Een spirituele hoogdag voor onze federatie Sint-Amandus, of zoals de verenigde federatiekoren zongen: Een draagvlak “Voor kleine mensen…”