Is dit niet het vasten dat ik verkies? (Jesaja)

woord- en zangdienst - Burkina Faso - dialogerend bezinnen - slotwenk

terug naar overzicht nieuws

Een ietwat druilerige woensdagavond in maart. Pal in de veertigdagentijd. Meer dan honderd gelovigen die zich federatief verzamelen in de Sint-Pius X-kerk. Parochianen uit Sint-Elooi en Sint-Pius X, bewegingsleden uit Sint-Michiel. Een rustig avondbeeld van vormende bezinningsmomenten.

Woord- en zangdienst

De avond startte, in de stemmingsvolle Sint-Pius X-kerk, met een woord- en zangdienst.
Vanuit de drie pijlers van de veertigdagentijd: vasten, bidden en delen werd dieper ingegaan op de spiritualiteit van de onthechting.

“Vastentijd is een uitgelezen tijd om halt te houden en het dwingend ritme van leven of geleefd worden te breken om vraagtekens te plaatsen bij wat normale gang van zaken heet.”

“Christen zijn is een manier van leven, verbonden met God en je medemensen.”

“Indien de mens zou zeggen: ‘Een liefdesgebaar kan de wereld niet redden’ nooit zou er gerechtigheid, noch vrede, noch waardigheid, nog getrouwheid in de wereld van mensen komen.”

“Gods onrust zij met U allen.”

“Vasten is op weg gaan naar anderen toe
40 dagen lang van Aswoensdag tot Pasen.”

Vijf uittreksels uit vijf diep doordrongen, openbarende lezingen, die het Christenzijn, die avond, wezenlijk aanwezig stelden in de Sint-Pius X kerk. Het woord van de Heer leefde in ons.

Tussendoor brachten het Sint-Elooiskoor en Basso Alte onder-steunende liederen die ruimte schiepen voor harmonische zingeving: Gott is nur Liebe, Mijn ziel verwacht van U verlossing Heer, En todo amar y servir, Jezus, diep in de woenstijn en Father, we love you. Muziek, waarin de blijde boodschap, ook midden een tijd en een sfeer van onthechting en onderkenning van het menselijk tekort, hoopvol bleef doorklinken. Aan het vasten een blij gezicht gaf.

Burkina Faso

In een confronterend verhaal – met woord en in beeld – getuigde Sint-Pius X-parochiaan Lucas Steverlynck indringend over zijn vier-maanden-verblijf als student geneeskunde in Burkina Faso. Vertrekkend vanuit de schrale, armoedige realiteit van dit land: 24 dokters op een grondgebied zo uitgestrekt als Italië, 21,5 % geletterden, 40 % schoollopende kinderen, sociale voorzieningen onder elk menselijk peil, medische accommodatie nog niet eens middeleeuws, moeilijke en verwarde politieke situatie… toch hoopvolheid, krachtige onderlinge solidariteit, persoonlijke fierheid en geloof met als lijfspreuk: nooit opgeven, voortdoen met de middelen die je hebt, ‘je plan trekken’ in ’t Westvlaams.
Kippenvelmomenten bij het verhaal over de bloedende moeder, de geamputeerde hand van een vijftienjarige, het hospitaaluitzicht en toch God daarin kunnen erkennen en het actieve aanvaarden ervan in een toekomstperspectief plaatsen.
Moeilijk te begrijpen voor een verwende westerling en dan dat zo eenvoudige maar indrukmakende slotzinnetje van Lucas: “En toch zijn dat mensen zoals wij, met dezelfde lach, dezelfde tranen, dezelfde gevoelens, dezelfde pijnen, dezelfde vreugden.” Je zou het met een misschien wat oubollige waarheid uit onze kindertijd kunnen versimpelen maar toch tegelijk als gelovige kunnen verdiepen: “Elk mens is een kind van God”
Bedankt Lucas voor je verhaal, je getuigenis en vooral je inzet voor degenen die meer dan ooit onze zusters en broeders zouden moeten zijn in de weg naar Pasen toe. En ook daarna.

Dialogerend bezinnen

Na de getuigenis werd er nagepraat in 10 dialooggroepen. Lucas had ons tegelijk stil gemaakt maar ook heel wat losgeslagen. Even kunnen ventileren, van mekaar als christen horen hoe wij tegenover dit wereld-christendom aankijken, zich even verbonden voelen – echt beleefd – met onze zusters en broeders in Burkina Faso, in Afrika, het werkt verlossend maar vooral vernieuwend en activerend. Ervaren dat je niet alleen staat met gedachten en gevoelens. Je kunnen aanbronnen bij geloofsgenoten en een zending meekrijgen bij het einde van de avond en dat met mekaar kunnen vorm geven in een sober samen zijn. Onthechtend, verkwikkend.

Slotwenk

Volgende DOE-tekst kregen wij nog als slotwenk mee:

Eens vroegen de mensen Jezus:
“Dat koninkrijk waarover je steeds spreekt, wat is dat ?’
En Jezus zei:
‘Het is een visioen dat God voor ogen staat,
dat alle mensen en alle landen omvat.
Het begint klein en nietig als een mosterdzaadje,
maar het heeft een enorme groeikracht.
Het kan alle volkeren en alle mensen doordringen
zoals gist een heel brood doordringen kan.

Het is een goddelijk visioen
dat mijn Vader met mensen wil delen en waarmaken.
Ik ben hier bij jullie uitgenodigd aan de maaltijd,
misschien wel opdat ik jullie terug zou uitnodigen,
volgens het principe ‘voor wat hoort wat’.
Maar mijn Vaders visioen
over een samenleven van alle mensen
is daar niet op gebouwd.
Wat Hem voor ogen staat is:
Laat alle mensen delen in de rijkdom van de aarde.
Ga daarom de paden en de wegen op
en nodig bij voorkeur degenen uit
die niets hebben om je terug te betalen.
Wie zo handelt is een rechtvaardige.”

Vrij naar Lucas 13, 18-21, 14, 12-24