Federale kroniek - 17 juni 2015


DEEL ONS VERHAAL

Gedreven door de wil van de Vader

Vorig weekend genoten we, ter gelegenheid van Vaderdag, van een mooie dienst in de Sint-Elooiskerk met het Sint-Elooiskoor en ook in Pius X werd de viering passend opgeluisterd door BassoAlte.
De vaders werden in de watten gelegd met een kleine attentie en na de viering konden we genieten van een glaasje, een babbel, een deugddoende ontmoeting. Maar niet alleen de babbels, het gezang, nee, ook het geschreven woord verdient onze aandacht.
Goede mensen van onze parochie Sint-Pius X,
goede mensen van onze parochie Sint-Elooi,
goede mensen van onze federatie Sint-Amandus,

Vorig weekend genoten we, ter gelegenheid van Vaderdag, van een mooie dienst in de Sint-Elooiskerk met het Sint-Elooiskoor en ook in Pius X werd de viering passend opgeluisterd door BassoAlte.

De vaders werden in de watten gelegd met een kleine attentie en na de viering konden we genieten van een glaasje, een babbel, een deugddoende ontmoeting. Maar niet alleen de babbels, het gezang, nee, ook het geschreven woord verdient onze aandacht. Daarom doorbreek ik deze week even mijn 'vaste rubriek' waarin ik u de leden van de federale stuurgroep voorstel om u deelgenoot te maken van de homilie die Dirk Deceuninck in het weekend van 7 juni in beide parochies bracht.
Ik laat Dirk nog eens aan het woord, voor wie de homilie toen miste of ze nog eens opnieuw wil horen of lezen. De homilie sluit aan bij de lezing uit het evangelie van Marcus (3,20-35): 'Ziehier mijn moeder, mijn zuster en mijn broeders'.

“Voorbije donderdag (4 juni) hadden we Sacramentsdag en herdachten we dat Jezus voedsel wil zijn voor ons. In de evangelielezing lezen wij bij wijze van spreken, dat Hij opgegeten wordt, opgeslokt door mensen die Hem allemaal willen zien, horen en aanraken. Hij heeft niet eens de tijd om zelf te eten. Zijn moeder en verwanten zijn bezorgd over Hem.
Hij lijkt wel overspannen, niet goed bij zijn hoofd, vinden ze, en ze gaan Hem zoeken, net als twintig jaar eerder toen Hij achterbleef in de tempel. Hij is gek, denken ze, Hij vergeet helemaal aan zichzelf te denken, dat kan niet goed blijven gaan.
En de schriftgeleerden, de theologen van toen, maken het nog erger: die Jezus is van de duivel bezeten, zeggen ze.
Jezus was blijkbaar niet te houden, Hij wilde de mensen oog leren krijgen voor de ware God, en oog leren hebben voor elkaar. Hij droomde van een wereld die rijk Gods zou zijn. Gedreven door de wil van de Vader zei Hij en deed Hij dingen die anderen raar vonden, zwaar overdreven, goed gek.
“Doe maar gewoon,” zeiden ze, en zeggen wij soms ook, “dan doe je al gek genoeg”.

Daar zit iets in, maar voordat je het weet beland je dan als gelovige in het gezapige midden. Dan kom je al vlug terecht in een grauw en lauw christen-zijn, zonder kraak of smaak. In de middelmatigheid mankeert het aan de Geest. En wie tegen de Geest ingaat, zegt Jezus, staat er heel slecht voor.
“Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”, kan dikwijls waar zijn, maar echte christenen zijn allemaal een beetje gek: Franciscus van Assisi vonden ze indertijd ook een rare. Benedictus, Bernardus, Theresia, ze werden in hun tijd allemaal voor gek versleten. Of korter geleden: Edith Stein, Titus Brandsma, pater Damiaan, Oscar Romero, allemaal een beetje gek, sommigen zeiden: van de duivel bezeten.

Gewoon doen is: alleen aan jezelf denken en houden wat je hebt.
En gek is: weinig aan jezelf denken, je uitsloven voor anderen, dromen werkelijkheid doen worden, werken aan vrede en gerechtigheid.
U kent ze wel, die onmisbare goeie gekken.

Mensen die bijvoorbeeld al tien jaar lang bijna dagelijks langs een demente vader of moeder gaan of die al jaren lang, zonder dat iemand het weet, de was doen voor een oudere en alleenstaande buurman of buurvrouw.
Mensen die door weer en wind collecteren voor het goede doel, die hun vrije tijd aan de jeugd geven, mensen die het hemd van hun lijf geven, het zijn allemaal “goeie gekken”.
Ik weet het wel: “Doe maar gewoon; dan doe je al gek genoeg” is vaak een wijs gezegde, maar als het de lijfspreuk wordt van christenen, van kerkmensen, dan kun je de toekomst gerust afschrijven, dan is de Geest helemaal zoek.
De Geest is ook zoek in een kerk waarin gelovigen hun verantwoordelijkheid op anderen afschuiven. In plaats van eigen middelmatigheid, lauwheid toe te geven, hebben altijd de anderen het gedaan. De jeugd heeft het gedaan, de leraar of de godsdienstleraar. Dat ze lauwe katholieken zijn geworden, is de schuld van de moderne pastoor of van een antieke pastoor. Ze hebben een mis afgeschaft, we worden een pastorale eenheid, ze hebben ons voor de gek gehouden.
Het is de drukte, de moderne tijd, het is altijd de ander, en dat is al zo oud als de wereld. Adam schuift het op Eva, en zij geeft de slang de schuld.

Maar God vraagt vandaag aan ons: Waar ben jij?
Ben jij er ook zo één die zich verschuilt achter anderen, of ben je een beetje gek, een goeie gelovige gek, zoals Hij?

Want mijn broeder en zuster en mijn moeder zijn zij die de wil van God volbrengen. Amen.”

Lieve lezers van deze kroniek, met deze wijze woorden wens ik u een beetje gekheid toe, zo nu en dan, heel graag.
Sta ook even stil bij het gebed of de tekst ter overweging, opnieuw doorgestuurd door een parochiaan, waarvoor dank.

Met de beste groeten van de priesters, diakens en alle medewerkers.

De altijd open deur

Soms wordt voor jou een open deur
door mensenhanden dichtgeslagen.
Aanvank'lijk sta je als versteend
en daarna zijn er zoveel vragen!
Je kunt ineens geen kant meer uit
en je beseft dat dit gebeuren
je plaatst voor een voldongen feit
dat je alleen nog kan betreuren.
Maar als je door je tranen heen
op Gods aanwezigheid blijft letten
dan ga je merken dat Hij Zich
niet zomaar buiten spel laat zetten.
En dat Hij je in elk geval
met Zijn genade blijft omringen.
Want waar een deur zich voor je sluit
zorgt Hij voor nieuwe openingen.
En daar ontdek je blij verbaasd
toch voor jezelf weer mogelijkheden,
al dagen die je soms wel uit
een ander pad te gaan betreden.
De gang die God met jou wil gaan
valt door geen mensenhand te keren.
Zolang je je maar doelbewust
op Zijn beleid blijft concentreren.
Hij houdt je kansen in het oog!
Blijf Hem dus als je Heer beschouwen.
Want op Zijn tijd baant Hij de weg,
daar kun je rustig op vertrouwen.

Uit: 'Als alles anders gaat', door Truus van der Roest

overzicht kronieken