Federale kroniek - 10 juni 2015


DEEL ONS VERHAAL

Meehelpen om de hemel te dragen

Goede mensen van onze parochie Sint-Pius X,
goede mensen van onze parochie Sint-Elooi,
goede mensen van onze federatie Sint-Amandus,

Als u deze editie van Kerk & Leven in handen hebt, zijn we bijna halfweg juni. Op weg naar Vaderdag waar in beide parochies de vieringen weer op z'n best zullen zijn.

In de hoop u nog steeds te boeien met deze rubriek stel ik u deze week de moderator van de federale stuurgroep voor, Trees Lavens. Een enthousiaste dame uit Deerlijk, die ons vanuit de dpb (diocesane pedagogische begeleidingsdienst) leidt en begeleidt.

Zij koos er voor om zich voor te stellen aan de hand van een artikel dat eerder al eens in Kerk & Leven verscheen.

Wie anders zou de hemel dragen?
Over engagement

Wie anders zou de hemel dragen
dan zij die van de aarde houden
in een zachtmoedige omarming.
Zij die knielend groter worden.

De wakenden onder de sterren
bewogen door een stem
hen ingeschapen als hun eigen adem.
Die niet kunnen, niet willen geloven
dat van de liefde één korrel vergaat.

Zwaartekracht houdt hen niet gevangen.
Hoop gist in hun woorden.
Licht trekt hen op
uit de grond.

Op een dag is het waar:
hemel en aarde
door niets of niemand te scheiden.
En mensen als deze
overal opgestaan.

(Kris Gelaude)

In mijn leefwereld heb ik het geluk om heel wat mensen te ontmoeten die zijn zoals Kris Gelaude ze in dit gedicht omschrijft: mensen die meehelpen om de hemel te dragen, mensen die van de aarde en zijn bewoners houden en die met zachtheid omarmen, mensen die bewogen zijn door een Stem die hen uitnodigt om de liefde voelbaar te maken, mensen die de hoop doorgeven dat ooit de hemel en de aarde samenvallen. Als stafmedewerker van de Dienst Parochiepastoraal van het bisdom Brugge begeleid ik federale stuurgroepen, parochieteams en raden. Daar kom ik in contact met sterk gemotiveerde mensen, die met een grote inzet een heel deel van hun vrije tijd besteden aan kerkwerk.

Daarnaast ontmoet ik heel wat geëngageerde mensen, leerkrachten op school, leesmoeders, leiders van jeugdbeweging of andere groepen, mensen die wijkcomités behartigen, mensen die zich engageren om de natuur van de streek te beschermen, mensen die zich inzetten voor veiliger verkeer,... Ook de media tonen mensen die zich op nationaal of internationaal vlak engageren, voor de derde of de vierde wereld, voor het milieu, voor de verdediging van de mensenrechten, die strijden tegen zware ziekten en noem maar op. Er wordt heel wat tijd en energie besteed aan vrijwillige engagementen.

Zich engageren, een wederkerig werkwoord

Soms vraag ik me af waar mensen de energie blijven halen om zich te engageren. Meestal groeit een engagement spontaan vanuit een bewogenheid van mensen: een spontane reflex op een concreet probleem, verontwaardiging over onrecht, protest tegen het kwaad in de wereld,... En eens het engagement genomen blijft de bal lopen. Door iets op te nemen vanuit een idealisme ontvang je zoveel terug, dat je zin hebt om verder te doen. Ik stel vast bij mezelf, dat ik mijn dynamiek om steeds weer parochies en mensen te begeleiden op hun gelovige weg, haal uit de mensen met wie ik mag samenwerken. Datgene wat ik investeer in een groep of een persoon krijg ik op zo'n bepaalde manier terug, dat het me uitdaagt om verder te doen. In die zin is het werkwoord 'engageren' een echt wederkerig werkwoord. De Indiase mysticus Rabindranath Tagore beschrijft die wederkerigheid als volgt: 'Ik diende en zag dat dienen vreugde gaf'.

Engagement vanuit een gedeeld visioen

Voor mezelf is het altijd deugddoend te ervaren dat ik binnen een engagement niet alleen sta. Andere mensen ontmoeten die vanuit dezelfde inspiratie proberen te leven, doet me deugd. Zo ervaar ik telkens weer bij vergaderingen met parochie-mensen, op het moment dat het lukt om over het visioen, de diepste inspiratie van hun inzet met elkaar te spreken, hun engagement versterkt wordt. Een visioen delen brengt mensen bijeen. Ook in onze GCL-groep ervaar ik dit (GCL staat voor Gemeenschap van Christelijk Leven). De maandelijkse beurt waarin we op een open en vrije manier met elkaar kunnen spreken over ons verlangen om op een gelovige manier in het leven te staan, is bemoedigend. Weten dat ook andere mensen geboeid door Jezus en zijn verhaal in zijn spoor proberen te leven is voor mij van groot belang in mijn christelijke engagement.

Engagement steeds een evenwichtsoefening

In mijn leven, net zoals in dat van vele anderen komen heel wat uitdagingen op mijn weg. Meestal is het verleidelijk om op al die uitnodigingen in te gaan. Zowel in mijn beroepsleven als in mijn persoonlijk leven dat ingevuld is met een grote familie, met een aantal goede vrienden, met een paar tijdsintensieve hobby's wordt er voortdurend beroep gedaan op mijn bereidheid tot engagement. “Wie wil die tekst schrijven? Wie wil die persoon begeleiden? Wie kan er komen thuiswachten? Wanneer kom je nog eens langs? Help je even hierbij? Wanneer gaan we eens dit of dat doen? …”, enz. Bij momenten geeft me dit een verscheurd gevoel en lijkt mijn bestaan versnipperd van 's morgens tot 's avonds. En lijkt het een moeilijke evenwichtsoefening om alles op orde te krijgen. Maar anderzijds stel ik, bij een terugblik, heel dikwijls vast, dat er doorheen de verschillende bezigheden die ik opneem een rode draad loopt en dat er heel wat van mijn bezigheden in elkaars verlengde liggen. Ik werk beroepshalve in de kerk en krijg va n de vele mensen waarmee ik in kerkverband werk heel wat inspiratie om gelovig te leven en mijn geloof blijvend te bevragen; in mijn persoonlijk leven leef ik mee op de parochie waar ik woon, en de diepere voeding voor mijn christelijk leven krijg ik deels uit de maandelijkse gcl-bijeenkomsten en deels uit mijn jaarlijkse stille week in één of andere abdij.

Engagement een keuze

Hoe je het ook draait of keert, een engagement opnemen berust op een keuze die je maakt. En keuzes maken, is “ja” zeggen tegen dat éne en “neen” tegen andere. Dit kan soms moeilijk zijn en opofferingen vragen. Die keuze zal sterker zijn naarmate ze meer gegrond is in de waarden die ik belangrijk vind en zal dus nooit los staan van het geluk dat ik wil realiseren in mijn leven, in het leven van de anderen rondom mij en ook in verbondenheid met wat dé Ander in wezen van mij verwacht. Door een keuze te maken zet ik mijn leven in een bepaalde richting en weet ik dat die keuze automatisch consequenties heeft. Vandaar vind ik het heel belangrijk om geregeld een gemaakte keuze te herijken en opnieuw de onderbouw van een keuze en een engagement te bekijken. “Maak een keuze en bemin ze”, is een gekende stelling. Voor mij is dit de oefening die ik ieder jaar bewust doe. Om een keuze te blijven beminnen is het nodig dat ik er zorg aan besteed, dat ik de tijd neem om die keuze te verdiepen, te voeden met een spirituele h ouding, en geregeld de onderscheiding maak ik of ik nog op het goede spoor zit… Geregeld die oefening doen, hoedt me voor ontgoocheling en maakt me standvastig in mijn engagement.

Hemel en aarde niet te scheiden

In het bovenstaand gedicht beschrijft Kris Gelaude op een poëtische manier het visioen waartoe elk engagement ooit zal leiden. Ooit komt er een tijd dat de hoop die de hemeldragers vooruit duwde, het licht dat hen optrok, tot voltooiing komt.
Voor mij is het belangrijk deze hoop te koesteren. Mijn engagement steunt op dit vertrouwen in de toekomst. Hoe klein en beperkt mijn inzet ook kan zijn, hoezeer mijn engagement ook kan mislukken, ik geloof dat God uiteindelijk alles ten goede keert. Dit vertrouwen is een tegenpool tegen elke vorm van doemdenken.

Valt het u ook op dat week na week dit vertrouwen zo'n mooie weerklank krijgt? Dit stemt me hoopvol. U ook?

Met de beste groeten van de priesters, diakens en alle medewerkers.

overzicht kronieken