Federale kroniek - 15 april 2015


DEEL ONS VERHAAL

De kleine weg

Goede mensen van onze parochie Sint-Pius X,
goede mensen van onze parochie Sint-Elooi,
goede mensen van onze federatie Sint-Amandus,

Voelt u het ook? De lente is nu echt in 't land! We genoten deze week des te meer van het ontluikende groen en geel in de tuin. De vogeltjes zijn al op verkenning (en worden nauwlettend gadegeslagen door onze poes)…
We maakten al een mooie avondwandeling langs de Leieboorden - zonder winterjas! - en zijn blij in dit mooie stukje Kortrijk te mogen wonen.
Viel het u ook al op dat het grondgebied van onze federatie zo mooi veranderd is de voorbije jaren? Dit beseffen en ervan genieten is Pasen: opnieuw buiten komen, leven, andere mensen tegemoet.
Vooraleer u mij ervan beschuldigt een overdreven romantische ziel te zijn, wil ik me toch verdedigen. Met de beide voeten in de realiteit: genieten van de uitgeblazen en versierde paaseitjes op tafel, de reisplannen van de oudste mee volgen nu hij met school Rome mag verkennen of af en toe eens kijken naar de uitnodiging van een neefje dat de magische leeftijd van 18 bereikte en dit met heel veel mensen wil vieren. Zalig toch!
Laat het ons allemaal dus niet te ver zoeken, want het zit 'm vooral in de kleine dingen.

Dit doet me onmiddellijk denken aan de heilige Theresia van Lisieux. Deze patrones van de missies had in de katholieke traditie een nieuwe spiritualiteit geïntroduceerd: 'de kleine weg'. Deze spiritualiteit was gegroeid vanuit het besef dat geloof geen verdienste is, maar genade.
In de moderne literatuur lees je nu vooral dat mensen massaal bezig zijn met 'empowerment', 'mindfulness' , herbronning en stiltehoeves, waarin ze zelf op zoek willen gaan naar die gave om te kunnen stilstaan bij het mooie dat het leven te bieden heeft. Theresia van Lisieux was een trendsetter avant la lettre…
Nu heeft ook onze dierbare paus hier iets over te zeggen, want in de media werd deze week bericht dat de ouders van Theresia van Lisieux heilig worden verklaard. Deze eenvoudige Fransen uit de tweede helft van de negentiende eeuw wilden een 'kuis huwelijk', maar een priester moedigde hen aan en zei dat God andere plannen met hen had. Ze kregen negen kinderen, waarvan vier heel jong stierven. De overige vijf meisjes traden in in het karmelietessenklooster in Lisieux.
Dit koppel, Louis en Zelie Martin, was in 2008 al zalig verklaard, maar door een medisch onverklaarbare genezing van een meisje met een zware hersenbloeding - die genezing werd aan hen toegeschreven - wordt de heiligverklaring gepland in oktober 2015, tijdens de komende bisschoppensynode over het gezin. Zij zullen dan het eerste koppel zijn dat samen in één viering wordt gecanoniseerd.
Laat ons vooral onthouden dat we het niet te ver moeten zoeken. Genieten van wat en wie ons omringen en proberen via kleine dingen Jezus' spoor te volgen en zo voor anderen levengevend te zijn.

Ik wens u de levengevende vreugde van het paasfeest.

Met de beste groeten van de priesters, diakens en alle medewerkers.

Paasbezinning

Van die genade,
op dat langlopend krediet,
leeft de wereld.

Van zulke bonussen
worden kleine mensen zienderogen beter.
In zulke betrokkenheid komt bevrijding dichterbij,
worden bitterheid en frustratie
omgezet in zetmeel en suikers, in levenssap,
in groei en bloei en onvermoede vruchtbaarheid…

Jezus van Nazareth, de Tuinman van Pasen,
waant zich in het evangelie
nooit een grootgrondbezitter of eigenaar.

Hij heeft een zachte, milde blik,
draagt altijd iets van mededogen in de ogen.
Hij is niet bang voor vuile handen.
Hij draagt geen mooi kostuum, geen hoed of das;
Hij heeft voorgoed een tuinschort aangetrokken,
draagt een strooien hoed en loopt op klompen
- Hij is tussen de mensen immers altijd op Zijn Paasbest…

Zijn solidariteit is groot en wereldwijd.
Hij loopt niet rond in macht en majesteit.
Liever trekt Hij zich terug in de marge,
wil dicht staan bij de zwakste mensen
en biedt die telkens nieuwe kansen.

Hij wil nabij zijn in de onmacht en het verdriet,
en wat haast niemand kan in deze tijd:

Hij kan wachten, wachten, wachten…
met oneindig veel geduld.

Uit: www.kobrugge.be/pastoraal

overzicht kronieken