Federale kroniek - 8 september 2010


OPNIEUW GEBOREN WORDEN - DE SACRAMENTEN

Goede mensen van onze parochie Sint-Pius X,
goede mensen van onze parochie Sint-Elooi,
goede mensen van onze federatie Sint-Amandus,

Woensdag 25 augustus was de start van het nieuwe werkjaar voor de federale stuurgroep: de beleidsgroep van onze federatie St.-Amandus. Daar hebben we een eerste keer het nieuwe jaarthema doorgenomen en ook gezien wat nu gebeurt met de sacramenten op onze federatie. In deze rubriek willen we wat het relaas brengen van dit inhoudelijk denken en ook kijken naar de toekomst op onze federatie. Enkele weken nemen we dat door. We volgen daarbij het verslag van Jes Hennion over deze bijeenkomst.

Met een tekst van prof. Stefaan Franco gingen we van start. “Een sacrament: God laat zich ontmoeten en schenkt zichzelf”. Het is een goede tekst voor mensen die proberen oprecht de sacramenten te beleven. Het toont ons hoe we het kunnen invullen. Een sacrament gaat steeds over ontvangen en geven. Gods Geest wordt ons geschonken, het zorgt voor een hechtere band met Christus en het verdiept onze relatie met de bredere kerkgemeenschap. Na elk sacrament worden we gezonden. Ga en verkondig wat jij ontvangen hebt.
Het zou nuttig zijn om deze tekst ook te delen met andere mensen. We beleven wel sacramenten maar weten we wel wat ze inhouden? Hier merken we dat we zullen op een tweesporenbeleid uitkomen. Betrokken mensen en mensen die sporadisch in contact komen met het geloof, de kerk en sacramenten.

In ons gesprek kwamen we bij de vaststelling dat sacramenten vooral een binnenkerkelijk gebeuren zijn. In de gemeenschap van Taizé te Frankrijk merken we dat het woord “kerk” zelden voorkomt. Wel spreekt men van Christus, vertrouwen, vergeving, band met Christus….

Hoe ervaren mensen sacramenten als ze sporadisch bij ons komen? De witte steen met het woord “LEEF” die we met Pasen geven is een krachtig symbool dat niet enkel kerkelijk is maar menselijk. Kan daar bijvoorbeeld verder iets mee gebeuren bij een uitvaart, bij een huwelijk, bij een doopsel? Het is goed mensen iets tastbaars mee te geven. Toch mogen we het symbool ook niet te veel gebruiken zodat het zijn inhoud verliest.

Veel vragen komen op je af als je grondig wil kijken naar ons christen-zijn. Hoe leef je in het spoor van Jezus? Merken mensen aan ons dat we christen zijn? Het is belangrijk dat we proberen te leven als Jezus, dat we verzoenend in het leven proberen te staan. Hoe kunnen we dat nog meer uiten? Het evangelie en zijn boodschap is nog zo weinig gekend! Wat is een katholiek voor de mensen? Hoe maken we mensen duidelijk dat christen zijn iets positiefs is? Het begrip ‘Kerk’ roept veel te veel wetten en structuren op. Toch is Kerk veeleer gemeenschap en niet zozeer structuur. We blijven verder zoeken naar symbolen. Mensen moeten ervaren dat het over Jezus gaat.

Een greep uit een hele korf van gedachten die naar voor werden gebracht:

- het belang van open getuigenissen
- rituelen en symbolen gebruiken die wortelen in het leven van mensen
- een sfeer van gastvrijheid creëren in het kerkgebouw
- geborgenheid bieden en het kerkgebouw open laten tijdens de dag zodat mensen er in anonimiteit eens binnen kunnen komen
- zorgen dat we in ons spreken niet tegen de wereld zijn
- wees zelf niet te kritisch over anderen, christen zijn is niet enkel een gebeuren in de kerk zelf

Volgende week bekijken we het sacrament van het doopsel en ons gesprek daarover in de federale stuurgroep.

We wensen jullie allen een gezegend werkjaar toe en mag ons geloof verdiepen zodat onze wortels sterker worden. Mogen we elkaar daarin steunen op de federatie. Sterk ons vertrouwen in U Heer en in elkaar. Vuur ons aan met uw heilige Geest.

Namens de pastoors, de diakens en alle medewerkers.

Gedicht voor deze week

Er is iets in de dingen dat ontroert:
het is de schoonheid van de bloemen niet,
noch het glazen van een blad,
noch ’t roepen van de roerdomp in de nacht.

Het is daarin, maar ook daarachter en daarboven en daaronder,
dieper in de grond, die warm en geurig is als versgebakken brood.
Het zijn de sappen die onzichtbaar blijven,
diep in de wortels en het hart waarin het leven roert.
Het zijn de klanken en de geluiden die een kind kan horen
als het zijn oor te luist’ren legt dicht aan de grond.
Het is het trillen van de wingerdrank wanneer uw hand haar aanraakt,
en het beven van de kever op het blad, dat groeit en zwelt.
Het is het dons van de distelbloemen
en de pijn van wonden die uw vlees doorsplijt.
Het zijn de tekenen van Gods aanwezigheid.

Pieter G. Buckinx

overzicht kronieken