Verenigde parochieraden Federatie Sint-Amandus

25 september 2012

Een parochie voor alles en voor allen

De parochieraden van Sint-Elooi en Sint-Pius X en de kerngroep van Sint-Michiel komen tweemaal per jaar bijeen voor een gezamenlijke, federale parochieraad. We komen dan samen in het Trefpunt en maken even tijd voor bezinning, vorming en samenzijn. Dat was ook weer het geval op 25 september. In het bezinnend gedeelte hoorden we enkele teksten uit "Christen zijn in deze tijd". Een fragment vind je elders op deze bladzijde.

Trees Lavens nam het vormend gedeelte voor haar rekening. Zij is medewerkster van het CCV (Centrum voor christelijk vormingswerk), waar zij verantwoordelijk is voor volwassenencatechese, werkbegeleiding en supervisie van pastoraal vrijgestelden, het tijdschrift OriŽntaties en de begeleiding van federaties en parochies in de decanaten Waregem, Kortrijk en Avelgem. In die laatste functie maakt zij ook deel uit van de federale stuurgroep van onze Sint-Amandusfederatie. In een zeer vlotte uiteenzetting gaf zij toelichting bij de pastorale brief "KERK zijn vandaag en de toekomst van de PAROCHIES" van onze bisschop mgr. Jozef De Kesel.

Het uitgangspunt van deze brochure is dat de Kerk vandaag haar vanzelfsprekende plaats verloren is. Het grote aantal parochies dat we nog altijd hebben (in ons bisdom zijn er meer dan 360) stamt uit een tijd dat de kerk alomtegenwoordig was. Overal waren er christenen, dus moesten er overal plaatsen zijn waar ze hun geloof konden beleven. Vandaag de dag blijft het noodzakelijk dat er zulke plaatsen zijn, maar moet de vraag gesteld worden of het mogelijk en noodzakelijk is om overal zo'n plaats te voorzien.

Om die vraag te kunnen beantwoorden moeten we eerst omschrijven wat we onder een parochie verstaan. Hierover schrijft de bisschop: "Als deel van de plaatselijke kerk van een bisdom, is de parochie er voor alles en voor allen".
Dat de parochie er is "voor alles" betekent dat zij alles moet kunnen aanbieden wat nodig is voor het leven als christen en als kerkgemeenschap. Om van een parochie te kunnen spreken moet een geloofsgemeenschap aan vijf voorwaarden voldoen.
1) Zij moet instaan voor de verkondiging van Gods woord en de catechese.
2) De liturgie moet op een goede manier gevierd worden.
3) Er moet dienstbaarheid zijn, met aandacht en zorg voor mensen in nood.
4) Enkele mensen moeten instaan voor het beheer van de materiŽle goederen en de financies.
5) Er moet een team zijn dat het geheel coŲrdineert en draagt.
Daarnaast moet de parochie er ook zijn "voor allen". Dit betekent dat ze een open gemeenschap moet zijn waar iedereen welkom is.

Het is duidelijk dat het realiseren van deze voorwaarden de krachten van veel parochies te boven gaat. Daarvoor zijn er te weinig gelovigen en te weinig medewerkers. Een eerste stap voor de oplossing van dit probleem was het vormen van federaties, waarin op veel vlakken samenwerking tussen de parochies kon tot stand komen, maar elke parochie behield daarin toch haar eigen autonomie. In de toekomst wordt er een nieuwe stap gezet met de vorming van pastorale eenheden. In een pastorale eenheid vormen de parochies samen ťťn nieuw verband (een nieuwe parochie) met een zo groot mogelijke gemeenschappelijke werking.
Die pastorale eenheden bieden een aantal voordelen.
1) Zij zorgen voor vereenvoudiging in structuur en organisatie, zodat er meer tijd en aandacht is voor de hoofdopdracht: het christelijk leven een nieuwe vitaliteit geven.
2) Zij bieden kansen tot samenwerking en solidariteit.
3) Eenheid en samenwerking laten ook verscheidenheid toe. Verschillende gemeenschappen kunnen elk hun eigen bijdrage leveren om de opdacht van de parochie waar te maken.

Ook de liturgie komt in die grotere pastorale eenheden weer ten volle tot haar recht. Het is beter dat de christenen op zondag in een grote gemeenschap samenkomen, desnoods over de parochiegrenzen heen, dan dat veel kleine, afbrokkelende groepjes elk apart zonder veel uitstraling eucharistie vieren.

Als er kerkgebouwen zijn waar niet meer elke zondag eucharistie wordt gevierd, dan rijst de vraag naar de bestemming of herbestemming van deze kerken, een vraag waar in samenwerking met de overheden moet over nagedacht worden.

Het doel van deze structuurhervormingen is te zorgen dat er voldoende gemeenschappen zijn waar christenen het evangelie kunnen horen, vieren en beleven om teken te zijn van Gods liefde voor zijn mensen en zijn wereld.

Trees Lavens besloot haar uiteenzetting met twee verwijzingen naar de Bijbel: het verhaal van de Joden die, nauwelijks bevrijd uit de slavernij, al begonnen te klagen dat ze beter bij de vleespotten van Egypte waren gebleven, maar na hun tocht door de woestijn toch het beloofde land bereikten. En dat van de EmmaŁsgangers, die moedeloos wegtrokken uit Jeruzalem, maar nadat ze Hem herkend hadden, met vertrouwen en hoop terugkeerden om zich bij de apostelen te voegen.

Nadat we zo voedsel voor de ziel en voor de geest hadden gekregen, mocht ook het lichaam aan zijn trekken komen en konden we samen genieten van een lekkere maaltijd.
 

Dankbaarheid

Dankbaarheid is de grondtoon
van het leven van een christen.
Niet alleen in de liturgie
maar in heel het bestaan.
Dankbaar om alles wat mij gegeven is,
om de mensen om mij heen.
Dankbaar ook en bovenal
omdat God naar ons toegekomen is.
Dankbaar omdat Hij ons zijn Zoon gegeven heeft.
Omdat we Hem zoveel waard zijn.
Zoveel gekregen, om niet.

Uit "Christen zijn in deze tijd"