Verenigde parochieraden Federatie Sint-Amandus

17 januari 2012

Traditioneel houden de parochieraden van Sint-Pius X en Sint-Elooi en de kerngroep van de Sint-Michielsbeweging in januari een gezamenlijke vergadering. Daarin komen allerlei aspecten aan bod die essentieel zijn in de werking van een parochieraad: gebed, vorming, informatie en samenzijn.

Na het uitwisselen van nieuwjaarswensen verzorgden Pieter en Annemie het gebedsmoment waarmee de avond aanving. Als besluit werd de pas overleden Phil Bosmans in herinnering gebracht met een van zijn vele tot nadenken stemmende spreuken: "Beter een klein ideaal dan een groot kapitaal."

Priester NoŽl nam het vormend gedeelte voor zijn rekening. Hij had het over verzoening, een onderwerp dat kadert in het jaarthema "Leven vanuit de sacramenten" waarin ook het sacrament van de verzoening aan bod komt.

Als uitgangspunt van zijn uiteenzetting gebruikte hij een tekst van FrŤre Alois, prior van Taizť:

Wij zijn geen spirituele meesters
die hun doel hebben bereikt.
Met ons leven in gemeenschap
willen wij rekenschap geven van de hoop
en vooruitlopen op de nieuwe wereld
die begon met Jezus.
In het spoor van Jezus zijn we onderweg,
met onze kwetsbaarheden en kwetsuren,
als armen van het Evangelie.
We zijn niet beter dan de anderen.
Wat ons kenmerkt is
dat we aan Christus willen toebehoren.'

We kregen vervolgens toelichting bij de tekst "VergiffenisÖ een proces" van vicaris Kris Depoortere. Hij beschrijft daarin de mens als een netwerk van levensdraden. Er is de levensdraad naar boven, naar God, de levensdraad waarvan wij ons vooral op cruciale momenten in het leven (zoals geboorte en dood) bewust worden. Er is de levensdraad naar beneden: als mens maken we deel uit van de schepping, we zijn verbonden met de aarde. De hedendaagse ecologische problemen tonen aan dat het belangrijk is dat we die verbondenheid met de aarde niet uit het oog verliezen, anders gaat het fout zowel met de aarde als met onszelf. En dan zijn er de vele horizontale levensdraden, de relaties met onze medemensen. Als een van die levensdraden geschonden wordt, uitrafelt en dreigt te breken, dan zijn we toe aan verzoening.

In het proces dat leidt van schuldbesef naar vergiffenis kunnen we vier fasen onderscheiden. Eerst is er het berouw, dat evolueert van een ik-gerichte houding (ik ben in de fout gegaan, wat zal men van mij denken) via het besef dat ik iemand anders heb gekwetst naar het inzicht dat ik daarmee ook de gemeenschap, de Liefde en dus God heb tekort gedaan.
De tweede fase is de belijdenis, het verwoorden van wat fout is geweest. Daarna komt de boete, de kans om ook met daden te herstellen wat verkeerd was. Een van de betekenissen van het woord boeten komt uit de zeevisserij: het herstellen van netten door de draden weer aan elkaar te knopen. Zo is boeten dus een positieve actie: het herstellen van de levensdraden die we geschonden hebben. Eenmaal die stap is gezet, kunnen we rekenen op vergiffenis, die in de absolutie wordt bekrachtigd.

Priester NoŽl verwees verder ook nog naar een aantal teksten en brochures die in de komende vergaderingen van de parochieraden zullen aan bod komen, onder andere die van de bisschop over de toekomst van de parochies (van het eerste deel van die tekst kreeg u vorige week in deze rubriek een samenvatting - het tweede deel kunt u volgende week lezen). Werk op de plank voor de parochieraden! Er was ook nog informatie met de aankondiging van een nieuwe editie van "Bijbels in de stad" en van twee concerten (meer hierover in een artikel onder de rubriek Sint-Pius X). Nadat moderator pr. Geert allen had bedankt voor de geleverde inspanningen en de goede samenwerking, konden de conversaties hun gang gaan bij het verorberen van een lekker broodje en een goed glas.