Federale bedevaart naar Dadizele 1 mei 2009

terug naar overzicht nieuws


Vrijdag 1 Mei. Een heerlijke lentemorgen. Windstil en een rozige zonsopgang. Een gedroomde dag voor onze federale bedevaartstocht naar Dadizele. Dit jaar een voltreffer qua deelname. Een volle bus, sportieve fietsers, volgeladen personenwagens en een zeldzame stapper. Allen wilden zij op tijd in de 8-uren Eucharistieviering zijn in de basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele. Dit was een Eucharistieviering volledig uitgebouwd door en voor de parochies Sint-Elooi en Sint-Pius X en de Sint-Michielsbeweging.
Uw correspondent deed de bedevaart mee met de bus. Om 6u45 aan Sint-Pius X, om 6u55 aan Sint-Elooi en om 7 u aan Sint-Michiel.
Daarna “bussen” naar Dadizele. Niet zomaar. Het was een bedevaart.
Via een puik opgemaakte bedevaartbrochure werd op de bus gezamenlijk gebeden. Intens devoot. Misschien niet altijd zo vanzelfsprekend in “onze ietwat gedecristianiseerde tijden”, maar toch pakkend en ontroerend. Samen bidden geeft toch nog altijd een diepere dimensie.
De Heilige Eucharistieviering werd voorgegaan door de priesters en de diakens van onze federatie, voor een stampvolle Kerk. De Mariadevotie blijft indruk maken in Vlaanderen, dat zo toch nog altijd rijk is aan gekende Maria-oorden.
Het Sint-Elooikoor, versterkt met bedevaarders van BassoAlte, luisterde de Heilige Mis op. Gekende Marialiederen die enthousiast en doorleefd werden meegezongen.
In zijn homilie onderlijnde priester Noël de noodzaak van christelijk vertrouwen, ook in moeilijke tijden. Vertrouwen in de Heer, in de mensen, in jezelf, zijn hoekstenen van een christelijke levenshouding. Dit vertrouwen kunnen wij vooral in het leven van Maria terug vinden. In de grote maar ook pijnlijke momenten in het leven van haar Zoon, bleef zij vertrouwen en hopen op Hem in wiens handpalm onze naam geschreven staat.
Na de Heilige Mis was er een rozenkrans-rondgang in het Dadizeelse Rosarium. De blijde, droevige en glorierijke mysteries brachten ons dichter bij de kern van ons geloof. Gebed in groep. Midden het heerlijk gekwetter van lentevogels. Door het schitterend gelige zonlicht werden wij gedurende een halfuurtje tot ons volledigste zelf teruggebracht. Mystieke momenten die herinneringen blijven.
Daarna trokken wij – bussen, fietsen, autorijders en stappers – naar het Daiselgasthof voor een lekkere kop koffie met de onontbeerlijke boterkoek of pistolet. Een ontmoetend moment waarop mensen het meest zichzelf voelen en het best de andere kunnen raken. Ook dat behoort tot het bedevaarten.
Rond elf uur terug naar Kortrijk. Een opgewekte stemming op de bus. De batterijen terug volgeladen en een mooie eerste Meidag in het verschiet!
Een dankwoord aan promotors Walter en Kristina Deschodt en hun hele ploeg die er een uitermate mooie voormiddag van maakten. En volgend jaar zijn wij er met twee bussen. Elk zegge het voort!